Labanan at Kundenahin ang Trahedyang dulot ng Marahas at Inutil na Rehimeng US-Aquino!

Taon-taong binabayo ng mga sakuna ang mamamayang Pilipino. Bagama’t sadyang bulnerable sa mga bagyo at lindol ang bansa, hindi mailalagay sa bingit ng kamatayan at alanganing kalagayan ang mamamayan kung mayroon lamang maayos na serbisyong panlipunan at kahandaan sa mga kalamidad ang gobyerno nito.

Ngunit sadyang walang maaasahan ang mamamayan sa rehimeng US-Aquino—dahil kahit sa panahong walang natural na kalamidad, ito mismo ang humahagupit sa mamamayan sa pamamagitan ng pagtalikod sa kanyang mga obligasyon at pilit na pagpapatahimik sa mga lider manggagawa at aktibistang nais ilantad ang kanyang kainutilan.

Rehimeng US-Aquino, Tagapaghatid ng Pinakamatinding Sakuna

Bago pa man tumama ang bagyong Yolanda sa bansa, matagal nang binabayo ng trahedya ang mga manggagawang Pilipino. Sa Timog Katagalugan kung saan matatagpuan ang mahigit kalahati ng bilang ng lahat ng manggagawa sa buong bansa, matagal nang nararanasan ang kawalan ng sapat na sahod at benepisyo, kaseguruhan sa trabaho, at karapatan sa pag-uunyon at pakikipagnegosasyon. Sa buong bansa, walang maayos na serbisyong panlipunan tulad ng pabahay, edukasyon, kalusugan, at maayos na imprastruktura upang tiyakin ang kaligtasan ng mamamayan.

Sadyang walang sinseridad at interes ang gobyerno ni Aquino na bigyan ng maayos na serbisyo ang mamamayan nito. Tanging ang kagustuhan ng kanyang mga kauri at among imperyalismong US ang nais nitong paglingkuran.

Upang tiyakin na makakakuha ng murang lakas-paggawa ang mga dayuhang mamumuhunan sa bansa, matagal nang ginagawang laboratoryo ng mga anti-manggagawang patakaran ang timog katagalugan. Dito unang ipinatupad ang Two Tiered Wage Scheme na nagpapababa sa minimum na sahod na P315 tungong P255 na floor wage. Dito rin unang ipinatupad ang Tripartite Industrial Peace Council Manifestos of Commitment (TIPC MOC). Kahit pa ipinagbabawal ng Universal Declaration of Human Rights, pinapahintulutan ng TIPC MOC ang direktang pangingialam, marahas na pagbuwag, at pagkakampo ng mga pwersa ng militar at kapulisan sa tuwing mayroong labor disputes sa mga pagawaan.

Ipinatupad din ng gobyerno ang Department Order 18-A na nagliligalisa sa kontraktwal na empleyo. Ito ang dahilan kung bakit talamak at malayang naiikutan ng mga kapitalista ang batas para sa kaseguruhan sa trabaho, at kung bakit mahigit 70% ng manggagawa sa buong bansa ang napapailalim ngayon sa iba’t ibang iskema ng pleksibilisasyon ng paggawa. Dulot nito, higit pang napapababa ng mga kapitalista, kasabwat ang gobyerno ni Aquino, ang pasahod sa mga manggagawang Pilipino. Karamihan sa mga kontraktwal ay walang tinatanggap na benepisyo, at sapilitang pinagtatrabaho ng mas mahaba sa 8 oras. Samantala, walang humpay na tumataas ang presyo ng mga bilihin at mga bayarin sa kuryente, patubig, kontribusyon sa SSS, Philhealth at iba pa.

Habang nagdurusa ang mga manggagawa at mamamayan sa pagtalikod ng rehimeng US-Aquino sa mga obligasyon nito, nagpapakasasa naman ang huli sa trilyong pisong pondo ng bayan na kinukurakot nito. Tahasang tinanggal ni Aquino ang Calamity Preparedness Fund noong 2011, habang pinondohon ng daang bilyong piso ang badyet para sa paniniktik sa mga lider manggagawa at aktibista. Nailantad din nitong mga nakaraang buwan ang iligal na paggamit ni Aquino ng pondo mula sa Malampaya Gas Funds para sa Department of National Defense at pagbili ng barkong pandigma.

Dahil sa sukdulang kagustuhan ng rehimeng US-Aquino na patahimikin ang kanyang mga kritiko, pinagpapatuloy nito ang panunupil sa kilusang paggawa at sa mga aktibistang nais ipaalam sa buong sambayanan ang kainutilan at karahasang dulot ng papet na si Aquino.

Noong Agosto 27, dinukot si Benjamen Villeno, dating tagapangulo ng unyon ng manggagawa sa Honda Cars Philippines, at dating tagapangulo ng Organized Labor Association in Line Industries and Agriculture (OLALIA-KMU) at Pagkakaisa ng Manggagawa sa Timog Katagalugan (PAMANTIK-KMU). Naging regional coordinator din ng Bayan Muna at Makabayan Coalition si Ka Ben noong 2010. Bago siya madukot, nakapagtext pa sa isang kamanggagawa si Ka Ben at sinabing may sumusunod sa kanyang kahina-hinalang tao. Sa loob ng mahabang panahon ng pagiging lider manggagawa ni Ka Ben, tuloy-tuloy ang paniniktik ng mga ahente ng militar at kapulisan sa kanya.

Ganito rin ang nararanasan ng marami pang lider-manggagawa na ngayon ay nagsisikap na hanapin si Ka Ben, at ilantad ang tunay na kulay ng tutang si Aquino—na unti-unting nalalagasan ng balahibo at nabubunyag ang baho at nakakahawang sakit. Lantarang hinaharas at tinitiktikan si Luzviminda Fortuna, regional coordinator ng National Coalition for the Protection of Workers’ Rights, at asawa ni Ka Fort, dating pangulo ng unyon ng manggagawa sa Nestle na pinaslang ng mga ahente ng militar. Pinupuntahan ng mga pulis at nagpapanggap na pulis si Ka Luz sa kanilang bahay at pilit na iniinteroga ang mga anak nito hinggil sa mga ginagawa at mga kasama ni Ka Luz.

Tila bagyong walang patawad ang rehimeng US-Aquino sa patuloy nitong pagkitil sa buhay at karapatan ng mamamayan. Hangga’t nakaupo sa pwesto ang isang papet at walang-pakialam na si Aquino, mananatiling bulnerable ang mamamayan sa bawat sakuna at trahedya.

Kasabay ng paggunita natin sa ika-150 kapanganakan ni Gat Andres Bonifacio, dakilang bayani ng uring anakpawis na nagbuwis ng buhay para sa pagpapalaya ng mamamayan mula sa kontrol ng mga dayuhan, kailangang tumindig ang masang anakpawis, at maghimagsik laban sa inutil at marahas na rehimeng US-Aquino!

Makabagong Bonifacio, Dugong Rebolusyonaryo: Labanan ang Kahirapan, Kainutilan, at Karahasan sa ilalim ni Aquino!

 

Itigil ang panunupil sa kilusang paggawa! Itigil ang pagpaslang, pagdukot, at paniniktik sa mga lider manggagawa!

 

Ilitaw si Benjamen Villeno! 

Labanan ang trahedyang dulot ng rehimeng US-Aquino! Noynoy Aquino, Inutil at Berdugo, RESIGN!

Advertisements

Tunay na State of the Nation: Mas Matinding Pagdurusa ng Manggagawang Pilipino

Kaliwa’t kanang pagtaas ng presyo ng mga bilihin at bayarin—ito ang handog ng rehimeng US-Aquino sa kanyang ikatlong taon sa estado poder. Walang humpay na nilalako ni Aquino bilang mga pipitsuging kalakal ang lakas-paggawa ng manggagawang Pilipino.  Buong-buo niyang ibinubukas ang likas-yaman at kalayaan ng bansa sa pandarambong at panggagahasa ng mga dayuhang kapitalista. Ito ang tunay na State of the Nation—ang larawan ng pagdurusa ng mamamayan dahil sa pagiging tuta at kainutilan ng rehimeng US-Aquino.

 Kaliwa’t kanang pagtaas ng presyo ng mga bilihin

 Matapos bigyan ng pakonswelo ang mga tsuper, operator, at commuters sa kakarampot na rollback noong nakaraang linggo, muling nagtaas ang presyo (P0.60, 0.45, 0.40 bawat litro) ng gasolina, diesel, at kerosene kahapon, Hulyo 9. Mula Mayo, umabot na sa P4/litro ang itinaas ng presyo ng diesel, samantalang P3.80/litro naman ang sa gasolina.

 Hindi rin maitatanggi ang pagtaas ng presyo ng mga batayang produkto tulad ng bigas, gatas, karne, gulay, noodles, sardinas, at iba pa kumpara sa nakaraang taon. Hindi maampat ang pagtaas ng singil sa kuryente at patubig, at nakaamba pa ang muling pagtaas nito sa susunod na buwan dahil sa buwis ng mga pribadong kumpanya (tulad ng Manila Electric Corporation) na ipinapasa sa mga konsyumer nito.

 Samantala, mahigit 350 pamantasan at kolehiyo at 1,100 paaralan sa elementary at highschool ang pinayagang magtaas ng matrikula ngayong taon. Nakaplano namang taasan ngayong buwan ng P33 ang buwanang kontribusyon sa SSS, at P100 naman sa Pag-ibig.

Kawalan ng serbisyong panlipunan

Upang matiyak ang pagbabayad utang panlabas, ipinapatupad ng IMF-World Bank ang structural adjustment policies, kung saan direkta nitong inuutusan ang mga gobyerno tulad ng rehimeng US-Aquino na bawasan ang budget ng gobyerno para sa mga pampublikong serbisyo tulad ng edukasyon, pabahay, at kalusugan.

Mula sa bibig ni Aquino at kanyang mga galamay, pinagmumukhang “matulungin” ang IMF-WB at imperyalismong US sa tuloy-tuloy nitong pagpapautang sa Pilipinas ng milyon-milyong dolyar. Ngunit ginagawa lamang nila ito upang higit pang kontrolin ang yaman at kalayaan ng bansa sa pamamagitan ng mga neoliberal na polisiyang nag-“eengganyo” sa mas marami pang dayuhang mamumuhunan sa bansa.

 Kabilang sa mga neoliberal na polisiyang ito ang Private Public Partnership Program ni Aquino, kung saan itinutulak ang mga pampublikong institusyon (tulad ng mga ospital, pamantasan, at pabahay) na makipag-“partnership” sa mga pribadong kumpanya. Dahil dito, pinatatakbo bilang mga negosyo ang mga institusyong ito.

Malawakang disempleyo at kontraktwalisasyon, mababang pasahod, kawalan ng benepisyo

Sa kasalukuyan, umaabot na sa P1069 ang tantyang arawang gastusin para sa isang pamilyang may 6 miyembro sa Timog Katagalugan. Ngunit hindi nakakasabay dito ang dumadausdos na kabuhayan para sa mamamayang Pilipino.

Mula nang maupo si Aquino bilang papet na pangulo, mabilis na lumaki ang bilang ng kontraktwal na empleyo sa buong bansa. Hayagan itong itinataguyod ng rehimen para diumano dumami ang trabahong malilikha para sa mamamayan. Pero ang katotohanan, nais lamang pagbigyan ni Aquino ang mga pangangailangan ng kanyang mga among dayuhan sa murang pasahod at kung gayon, mas malaking tubo.

Sa kasalukuyan, umaabot na sa 65-70% ng lahat ng manggagawa ang napapailalim sa iba’t ibang tipo ng kontraktwal na empleyo tulad ng agency workers, OJT, interns, cooperative workers, casual employees, at iba pa. Kontraktwal ang halos kalahati o higit pa sa kabuuang bilang ng mga manggagawa sa Asia Brewery, NXP, EMI Yazaki, Aichi, Takata, Coca Cola, Ebara, PAC, Moriroku, URC, at Hoya Glassdisk. Marami sa mga ito ang 1-20 taon nang nasa serbisyo, ngunit wala pa ring kaseguruhan sa trabaho hanggang sa ngayon.

Ayon sa labor code, iligal ang labor-only contracting subalit pilit itong nilulusutan ng mga kapitalista at mga kasabwat nitong ahensya ng gobyerno. Naglipana ang mga in-house agencies o yaong mga pinag-mamay-arian mismo ng mga kumpanya upang gawing “ligal” ang pagbibigay ng kontraktwal na trabaho, kagaya na lamang ng The Red Systems sa Coca Cola.

Karaniwan, tumatanggap lamang ng minimum wage (P315-P337) o mas mababa pa ang mga kontraktwal na manggagawa sa rehiyon. Wala silang natatanggap na benepisyo tulad ng rice subsidy, night differential, overtime pay, health benefits, at leave. Lalo pang pinababa ang sahod sa rehiyon nang ipatupad ang Two Tiered Wage Scheme noong nakaraang taon.

Sa pagtatakda ng floor wage na P255/araw at Conditional Temporary Productivity Allowance na P12.50, buong-buo nang tinalikuran ng administrasyon, sa pamamagitan ng Department of Labor and Employement (DoLE), ang kanyang obligasyong tiyakin na nakabubuhay ang sahod ng mga manggagawa sa bansa.

Para sa mga kapitalista, walang karapatang mag-unyon ang mga kontraktwal. Sa ganoong kalagayan, hindi naipagtatanggol ng huli ang mga kanilang mga karapatang pilit na ipinagdadamot sa kanila.

Dahil sa kakulangan ng arawang sahod na tinatanggap, napipilitan ang mga manggagawang mag-overtime. Kadalasan, umaabot ng 10-16 oras ang pagtatrabaho ng mga manggagawa. Gayunpaman, karaniwan pa rin ang mga nakasanlang ATM at mga gamit ng mga manggagawa dahil sadyang kapos ang kanilang kinikita.

Mula 6.9%, tumaas naman ng 7.5% ang unemployment rate sa Pilipinas, kalakhan ay binubuo ng mga college graduate at undergraduate. Hindi na nakapagtataka kung bakit tumaas din ang bilang ng mga manggagawang Pilipino na nakikipagsapalaran sa ibayong-dagat. Mahigit 70,000 ang umaalis ng bansa mula sa Timog Katagalugan taun-taon.

Sa kabila ng pinangangalandakan ni Aquino na nagkaroon ng paglaki ang ekonomiya ng bansa (6.8% noong 2012, at 7.8% na paglaki sa gross domestic product ng bansa noong unang kwarto ng 2013), ang pagtaas ng bilang ng walang trabaho sa bansa at paglaki ng bilang ng nangingibang-bayan ay nagpapatunay na kabaligtaran ang nararanasan ng mamamayang Pilipino.

Panunupil at pandarahas sa mga manggagawang inaalipin ng mga dayuhan

Alinsunod sa programa “kontra-terorismo” ng amo nitong imperyalismong US, ipinatupad ni Aquino ang Oplan Bayanihan upang tugisin ang mga naglalayong makawala sa daantaong pagkakagapos sa kontrol at pagsasamantala ng mga dayuhan. Tinuturing na terorista ang sinumang magnais na mabuhay nang marangal, handang ipagtanggol ang karapatan, at ipaglaban ang buhay na may dignidad.

Sa hanay ng kilusang paggawa sa rehiyon, ipinatutupad na, bagama’t hindi pa ganap na batas, ang Tripartite Industrial Peace Council Manifestos of Commitment (TIPC MOC). Pinahihintulutan ng kasunduang ito ang panghihimasok at pagkakampo ng mga militar at kapulisan saanman hilingin ng mga kapitalista. Ginamit ng kapitalistang PhilSteel ang kasunduang ito upang buhusan ng daan-daang kapulisan ang picketline ng mga manggagawang nagwelga.

Noong Marso, pinirmahan ni Aquino ang batas na nag-uutos ng pagtatayo ng National TIPC upang maging makinarya sa pagpapatupad ng mga anti-manggagawang batas. Bubuuin ito ng mga pambansang kinatawan ng DoLE, PNP, AFP, mga kapitalista, at mga dilawang pederasyon ng mga manggagawa.

LABANAN ANG ANTI-MANGGAGAWA, PRO-KAPITALISTANG REHIMENG US-AQUINO

Walang tuwid na daan sa bayang batbat ng krisis. Ang tanging daan para sa mga manggagawang matagal nang pinagsasamantalahan at nagdurusa sa ilalim ng papet na rehimen ay ang daan ng pakikibaka.

Upang wakasan ang paghihirap ng mga manggagawa at mamamayan, kailangang labanan ang mga neoliberal na polisiya ni Aquino, sama-samang ipaglaban ang sahod, trabaho, at karapatan, at makibaka para sa ganap na paglaya ng bansa mula sa kontrol at pandarambong ng imperyalismong US.

Tanging sa pagkakaroon ng pambansang industriyalisasyon at tunay na reporma sa lupa magiging maginhawa ang buhay at kabuhayan ng manggagawang Pilipino. Makakamit lamang ito kung magkakaisa ang lahat ng manggagawa at mamamayan upang igiit ang malalaking pagbabago na maghahatid ng tunay na pag-unlad sa bansa.

 

SERBISYO SA TAO, HUWAG GAWING NEGOSYO!

 

SAHOD, ITAAS! PRESYO, IBABA!

 

LABANAN ANG MGA NEO-LIBERAL NA POLISIYA NG REHIMENG US-AQUINO!

 

IMPERYALISMO, IBAGSAK!

Sumama at makiisa sa mga pagkilos laban sa kahirapan!

  • Panrehiyong pagkilos ng mga manggagawa, Hulyo 10, kitaan ng 6am sa PhilSteel picketline
  • SoNA ng mamamayan, July 21-22

                                                                                                

Imperyalismong Amerikano: Ugat ng pagdurusa ng manggagawang Pilipino

Hindi maituturing na kaibigan ng mamamayang Pilipino ang US. Makalipas ang 67 taon mula nang ideklara ang “pagkakaibigan ng US at Pilipinas”, nananatili ang mga di-pantay na kasunduan, pandarambong ng US sa likas-yaman, paghuthot sa murang lakas-paggawa, at pagbuhos ng pwersa ng mga sundalong Amerikano sa bansa. Bilang ugat ng kahirapan ng manggagawa at mamamayan, kailangang pamunuan ng mga manggagawa ang pagwawakas sa kontrol at pagnanakaw ng imperyalismong US sa yaman at kalayaan ng mamamayang Pilipino.

Taliwas sa sinasabi ng mga libro, hindi ipinagtanggol ng US ang Pilipinas mula sa mga Kastila. Ipinagbili ng nahuhuli ang bansang pinangalanan nilang “Las Islas Filipinas” sa US sa halagang $20 milyon. Naipormal ang pagpapasa ng Pilipinas bilang kolonya ng US matapos na lihim na pirmahan ng gobyerno ng Espanya at Amerika ang Treaty of Paris noong December 10, 1898.

Mula noon, namuhunan ang malalaking kumpanyang Amerikano sa mga panimulang industriyang semi-processing sa Pilipinas. Pinalago nila ang kanilang mga kumpanya na noo’y nakakaranas ng matinding krisis dulot ng sobrang produksyon sa kanilang bansa. Sinamantala nila ang kawalan ng lupa ng malawak na masang magsasaka sa kanayunan at lumikha ng trabahong may mababang pasahod at mahabang oras ng paggawa.

Walang ibang idinulot ang paghahari ng imperyalismong US sa Pilipinas kundi krisis at sigalot sa hanay ng manggagawa at mamamayan. Sa mga sumunod na taon, lumakas ang kilusang paggawa at pakikibaka ng mamamayan para sa pambansang paglaya. Napagtanto ng imperyalismong US na hindi na nila kayang panatilihin ang tuwirang paghahari sa bansa. Idineklara ang huwad na kalayaan ng bansa noong 1946, na kalauna’y tinawag na “Filipino-American Friendship Day”.

Ngunit para sa manggagawang Pilipino, hindi pagkakaibigang maituturing ang relasyon ng dalawang bansa. Hanggang sa kasalukuyan, tuluy-tuloy na nakakapagdikta ang US sa rehimeng Aquino ng mga neo-liberal na patakarang nagiging sanhi ng tuluyang pagdausdos ng kabuhayan ng mamamayan.

Ipinatupad ang Two Tiered Wage Scheme (Department Order 15-IVA) sa Timog Katagalugan. Imbes na dinggin ang mahigit-dekadang panawagan para sa P125 dagdag-sahod, lalo pang pinababa ang minimum wage sa rehiyon patungong P255/araw na floor wage.

Pinalaganap ang kontraktwalisasyon. Karaniwan na ngayon ang salitang endo, matapos ang 1 hanggang 20 taong trabaho ng mga manggagawang kontraktwal na walang natatanggap na benepisyo, at walang karapatang mag-unyon. Bagama’t labag sa Batas Paggawa, malayang ipinatutupad ng mga kapitalista ang labor-only contracting sa malalaking kumpanya tulad ng Toyota, Takata, Aichi Forging, EMI Yazaki, Hoya Glassdisk, Epson, Carina, Asia Brewery, NXP, Nestle, Coca Cola, Philippine Auto Components, Alaska, at marami pang iba. Itinatago ito sa iba’t ibang katawagan tulad ng OJT, interns, agency workers, cooperative, at iba pa.

Sa utos ng IMF-World Bank (na kontrolado ng US), ipinatutupad ang malawak na pribatisasyon ng mga pampublikong serbisyo at institusyon. Itinutulak ng Public-Private Partnership Program ang pagpapatakbo sa mga ito (tulad ng pabahay, ospital, eskwelahan, kuryente, at patubig) bilang mga negosyo. Hindi na nakapagtataka kung bakit hindi na magkasya ang sahod ng manggagawang Pilipino sa pang-araw-araw na gastusin.

Upang pilit na patahimikin ang mga manggagawa at pigilan ang pagkakaisa para sa kanilang mga batayang karapatan, inuutos ng diumano’y “programang kontra-terorismo” ng imperyalismong US ang pagpapatupad ng Oplan Bayanihan. Ito ang nagpapalaganap ng teror o pananakot sa hanay ng mamamayan at manggagawang naglalayon ng kalayaan mula sa pagpapahirap ng mga dayuhang kapitalista at mga lokal na kasabwat nito.

Sa ilalim ng Oplan Bayanihan, ipinatutupad sa rehiyong Timog Katagalugan ang Tripartite Industrial Peace Council Manifestos of Commitment (TIPC MOC) na pinirmahan ng DoLE, PNP, AFP, at mga dilawang pederasyon ng manggagawa. Pinapayagan ang direktang panghihimasok ng mga kapulisan at militar sa tuwing mayroong labor dispute sa mga pagawaan.

Nilalabag nito ang Internasyunal na Makataong Batas na nagbabawal sa pagkakampo ng mga militar sa mga lugar kung saan may sibilyan na populasyon. Laganap naman sa mga englabong industriyal sa rehiyon ang No Union, No Strike policy—bagay na sumasagka at bumabali sa batayang karapatan ng manggagawa sa asosasyon at mag-organisa para sa kanilang karapatan sa sahod at trabaho.

Habang nananatili ang pangangayupapa ng papet na gobyerno sa imperyalismong US, hindi magbabago ang pangkabuuang kalagayan ng manggagawa at mamamayang Pilipino. Kinakailangang pangahasan ng mga manggagawa ang pagtatayo ng kanilang mga anti-imperyalistang unyon at itransporma ang kanilang pakikibaka mula sa paglalayon ng mga pang-ekonomyang benepisyo tungo sa mas mataas na pampulitikang pagbabago sa bansa.

Tanging sa pagpapabagsak sa imperyalismo at mga lokal na papet nito, pagpapatupad ng tunay na reporma sa lupa sa kanayunan, at pagkakaroon ng mga batayang industriya sa bansa makakaranas ng kaginhawahan ang mga manggagawa at mamamayang Pilipino.

LABANAN ang mga neoliberal na patakaran ng rehimeng US-Aquino!

 

Imperyalismo, IBAGSAK!

 

ISULONG ang pambansang industriyalisasyon at tunay na reporma sa lupa!

 

Uring manggagawa, HUKBONG MAPAGPALAYA!

Manggagawa, Magkaisa! Pamunuan ang pakikibaka ng mamamayan para sa pambansang kalayaan at demokrasya!

mayouno2013small“Walang mawawala kundi ang tanikala ng pagkagapos” – Ito ang dahilan kung bakit mapagpasyang sinusuong ng uring manggagawa ang landas ng pakikibaka. Sa loob ng daantaong paghihirap dahil sa imperyalismo, pyudalismo, at mga lokal na naghaharing uri, napatunayan nang tanging ang uring proletaryado ang maaaring mamuno sa pambansa-demokratikong pakikibaka ng mamamayan.

Dahil taglay nito ang makauring layuning palayain ang sambayanan mula sa pagsasamantala, ang disiplina at organisadong paggawa na hinasa ng malaon nang pagpapakaalipin sa pagawaan, at ang kasanayan sa kolektibong pamumuno, hinding hindi mabibigo ang pagkakaisa ng mga manggagawang ginagabayan ng teoryang Marxismo-Leninismo-Maoismo.

Ngayong nalalapit ang ika-110 taong paggunita sa Araw ng Paggawa, haharapin ng uring manggagawa ang hamon na wakasan ang nabubulok na sistemang kapitalista at isulong ang kanyang mga demokratikong karapatan sa nalalapit ng pambansang halalan. Kinakailangang pagkaisahin ng uring manggagawa at mamamayan ang kanilang mapagpasyang lakas upang wakasan ang kahirapan at pagsasamantala.

Ang Dakilang Araw ng Paggawa: Noon at Ngayon

Nagsimula ang pagdiriwang ng Mayo Uno bilang dakilang araw ng paggawa at protesta upang igiit ang 8-oras ng paggawa.  Itinuring ang Mayo Uno bilang araw ng lahatang welga ng manggagawa sa iba’t ibang bansa, kung saan mapagpasyang itinitigil ang trabaho upang iparating ang mga panawagan para sa makataong kalagayan sa loob ng mga pabrika. Noong 1886, habang inilulunsad ng mahigit 200,000 manggagawa ang kanilang pagkilos sa araw ng paggawa sa Haymarket Square, Chicago, walang habas silang pinaputukan ng baril mga kapulisan. Libo-libong manggagawa ang nagbuwis ng buhay sa araw na iyon.

Sa Pilipinas, unang naglunsad ng pagkilos ang mahigit 100,000 manggagawa noong Mayo 1, 1903 sa pangunguna ng Unyon Obrera Democratica. Naranasan sa Timog Katagalugan ang isa sa mga pinakamarahas at madugong demonstrasyon noong May 1, 1988, kung saan walang pakundangang pinaputukan ng matataas na kalibre ng baril ang mga manggagawa. Gayunpaman, nagpatuloy ang taunang pagkilos ng mga manggagawa tuwing sasapit ang kanilang dakila at makasaysayang araw.

Ngunit, matapos pagbuwisan ng buhay ng mga ninunong manggagawa ang 8-oras na paggawa, pilit itong binabawi ng estado at mga kapitalista. Sa pamamagitan ng mga batas na ipinatutupad ng rehimeng Aquino, naisasagawa ng mga kapitalista ang sistematiko at mas matinding pagpiga ng lakas-paggawa ng uring manggagawa, at nakapag-uuwi ng mas papalaking tubo na siyang ginagamit niya upang pilit na iahon ang kanyang sarili sa pagkabulok at ganap na pagbagsak.

Sa timog katagalugan, malawakang ipinatutupad ang iba’t ibang work flexibilization schemes, pangunahin ang kontraktwalisasyon. Mahigit 65% na ng kabuuang bilang ng mga manggagawa sa rehiyon ang nakapaloob sa kontraktwal na empleyo, na itinatago bilang agency workers, cooperative, OJT, interns at iba pa. Makikita ang napakalaking bilang ng mga kontraktwal na manggagawa sa pagawaan ng Nestle, Carina, Toyota, SMP, NXP, PAC, Asia Brewery Inc. (ABI), Takata, Clarmil, Aichi Forging, EMI Yazaki, at Hoya Glass Disk. Gamit ang Department Order 18-A DoLE, malayang naipagkakait ng mga kapitalista ang pagbibigay ng makabuluhang sahod at benepisyo sa mga manggagawang kontraktwal.

Maliban dito, patuloy na ginagawang laboratoryo ng mga anti-manggagawang batas ang rehiyon, kung saan makikita ang mahigit kalahati ng pangkabuuang bilang ng mga empresa at sonang industriyal sa bansa. Noong nakaraang taon, ipinatupad ang Two Tiered Wage Scheme (DO 15-4A) ilang araw bago ang Mayo Uno. Sa pagpapatupad ng batas na ito, lalo pang pinababa ang minimum na sahod sa rehiyon sa pamamagitan ng pagtatakda ng floor wage na P255.

Habang pilit na ipinagkakait sa mga manggagawa ang pagkakaroon ng makabuluhang dagdag sahod, walang benepisyo ang mga kontraktwal na manggagawang nagpapagal ng mahigit 8 oras araw-araw. Umaabot na sa P1,069 ang arawang pangangailangan ng isang pamilyang may 6 miyembro sa ngayon, subalit sadyang nakapako ang sahod at benepisyo at di matustusan kahit ang pansariling pangangailangan ng manggagawa.

Pilit namang pinapaliit ng mga kapitalista ang bilang ng mga regular na manggagawa sa pamamagitan ng mga Voluntary Separation Programs, retrenchment, retire and rehire, at pagsasampa ng mga gawa-gawang kaso. Tahasan nitong binabali ang mga napagtatagumpayan ng manggagawa sa kanilang Collective Bargaining Agreement (CBA), at ipinagkakait ang CBA ng mga manggagawa, tulad ng ginagawang CBA Moratorium sa Philippine Steel at Takata. Sa ABI, tuloy-tuloy na binabarat ng kapitalista ang mga usapin sa dagdag sahod at benepisyo tuwing mayroong CBA ang mga manggagawa.

Dagdag pa, kinakasabwat ng kapitalista ang DoLE, sa pangunguna ni Sec. Rosalinda Baldoz at Usec. Rebecca Chato, at mga sangay nito at ang Supreme Court at Court of Appeals upang pigilan at hindi kilalanin ang mga unyong naipapanalo bilang Sole and Exclusive Bargaining Agent.  Sa certification election ng unyon sa Philippine Auto Components noong Marso 22, 2013, isang opisyal ng Bureau of Labor Relations-Region 4A na si Marivic Martinez ang nandaya sa pamamagitan ng ballot switching.

Upang panatilihin ang kasalukuyang pang-aalipin sa mga manggagawa, ginagamit ng mga kapitalista ang mga pwersa ng militar at kapulisan upang tiktikan, takutin, guluhin, at sa huli, pigilan ang pagkilos ng mga manggagawa para sa kanilang mga karapatan. Sa ilalim ng Oplan Bayahinan ni Aquino, ipinatutupad ang Tripartite Industrial Peace Council Manifestos of Commitment sa rehiyon, kung saan pinapahintulutan ang direktang panghihimasok ng mga militar at kapulisan sa tuwing mayroong aktwal o nakaambang labor dispute sa mga pagawaan. Malinaw na nilalabag nito ang International Humanitarian Law na nagbabawal sa pagkakampo ng mga militar sa mga lugar kung saan mayroong sibilyang populasyon.

Pasan ng mga manggagawa at mamamayan ang tumataas na presyo ng mga pangunahing bilihin, produktong petrolyo, at kahit mga serbisyo tulad ng tubig, kuryente, at ospital. Sa ilalim ng programang Public-Private Partnership ni Aquino, binibigyang daan ang pribatisasyon ng mga serbisyo sosyal tulad ng edukasyon, mga ospital at pabahay. Dahil pinatatakbo ang mga ito bilang negosyo ng mga pribadong sektor, hindi na makasabay ang barya-baryang tinatanggap ng manggagawa mula sa mga kapitalista.

Ipinatupad ang K+12 program sa edukasyon sa layuning bigyan ng mga teknikal na pagsasanay ang mga kabataan bago pa man ito makatungtong ng kolehiyo upang tustusan ang pangangailangan ng mga kapitalista sa murang lakas paggawa. Imbes na dagdagan ng badyet ang sektor ng edukasyon, patuloy na itinutulak ang mga pampublikong paaralan na makipagpartnership sa mga pribadong kumpanya. Hindi pa man nakakakuha ng pormal na kurso ang mga estudyante, ipinapasok na sila bilang interns sa mga pagawaan, tulad ng ginagawa sa Takata. Hayagan ding ipinagkakanulo ng gobyerno ang mga kabataan at manggagawang mangibang-bayan, kung saan kalahati ng kanilang katawan ay maituturing na nasa hukay.

Nagpapatuloy naman ang land use conversion sa kanayunan, kung saan ginagawang sona at plantasyong industriyal ang mga sakahan. Ito ang dahilan kung bakit lumolobo ang bilang ng mga walang trabaho sa bansa. Sa katunayan, isa ang Pilipinas sa mayroong pinakamataas na unemployment rate sa Timog Silangang Asya.

Sa paglapit ng pambansang halalan, ginagamit ng gobyerno ang Commission on Elections upang gipitin ang mga progresibong partylist tulad ng Piston at Kabataan, at pilit na pigilan ang pagpapaupo nito ng tunay na kinatawan ng mamamayan sa kongreso. Dagdag dito, binaboy ng Korte Suprema ang partylist system, at pinapayagan nang tumakbo ang mga non-marginalized sectors sa pamamagitan ng mga partylist. Walang dudang ginawa ito upang itaguyod ang pananatili ng mga naghaharing uri sa gobyerno.

Walang maaasahan ang mga manggagawa at mamamayan mula sa administrasyong sumasamba sa mga dayuhang kapitalista. Hangga’t nananatiling tuta ng

imperyalistang Estados Unidos ang gobyerno ng Pilipinas, magpapatuloy ang pagpapakasasa ng mga dayuhan sa yaman at lakas-paggawa ng bansa, habang nakakaranas ng walang kaparis na krisis at kahirapan ang mga manggagawa at mamamayan.

Pakikibaka ng Mamamayan sa Pamumumo ng Manggagawa: Landas Tungo sa Paglaya

Tanging sa pakikibaka ng mamamayan na pinamumunuan ng uring manggagawa makakalaya ang bansa mula sa pananalasa ng imperyalismo. Kinakailangan ang mahigpit na pagkakaisa ng manggagawa, magsasaka, at mamamayan upang wakasan ang pangangamkam ng lupa sa kanayunan, malawak na disempleyo, mababang pasahod, kawalan ng benepisyo, pagyurak sa karapatan, at paglala ng krisis pang-ekonomya at pampulitika sa bansa.

Gaya ng sinabi ng limang dakilang guro, tanging sa pamamagitan ng karit ng mga magsasaka, maipapatupad ang tunay na reporma sa lupa at mahahawan ang daan para sa tunay na kasaganahan. Gamit ang maso ng uring proletaryado, mapamumunuan ang pakikibaka ng mamamayan tungo sa pambansang industriyalisasyon, at maipapanday ang lipunang walang pagsasamantala—ang lipunang sosyalista.

Sahod, Trabaho, at Karapatan, IPAGLABAN!

Tunay na reporma sa lupa at pambansang industriyalisasyon, IPATUPAD!

SULONG tungo sa pambansang demokrasya na may sosyalistang perspektiba!

MABUHAY ang mga dakilang ambag nina Marx, Engels, Lenin, Stalin, at Mao sa kilusang paggawa!

Uring Manggagawa, HUKBONG MAPAGPALAYA!

Mga manggagawa ng Timog Katagalugan naghahanda para sa araw ng paggawa, naglunsad ng protesta sa DoLE, NLRC, Supreme Court, Court of Appeal, COMELEC at Mendiola

Tumulak ang mga manggagawa ng Timog Katagalugan patungong Maynila upang maglunsad ng isang kilos protesta sa mga ahensya ng gobyerno para kalampagin ang  mga ahente ng mga dayuhang kapitalista dahil sa walang habas nitong pagpapatupad ng mga anti–manggagawa at anti – mamamayang batas.

Unang tumulak ang mga manggagawa sa Department of Labor and Employment (DoLE) upang ipanawagan pa rin ang pagpapatalsik sa kalihim nitong si Rosalinda Baldoz. Anila, garapalan ang pagiging tuta ni Baldoz sa kanyang mga among dayuhan sa pamamagitan ng pagpapatupad ng mga anti–manggagawang batas tulad ng Wage Order No. IVA-15 o Two Tiered Wage Scheme.

Ipinatupad sa timog katagalugan noong nakaraang taon ang DO 15-4A na lalong nagpapababa sa minimum na sahod na P315 tungo P255 na floor wage.

Ipinatupad din sa rehiyon, sa pangunguna ng DoLE, ang Tripartite Industrial Peace Council Manifestos of Commitment na nagpapahintulot sa tuwirang panghihimasok ng mga militar at kapulisan tuwing mayroong aktwal o nakaambang labor dispute.

Binabayo ng hagupit ng kontraktwal na empleyo ang mahigit 65% ng mga manggagawa sa rehiyon, kung saan makikita ang kalakhan ng mga engklabo sa bansa.

“Malayang ineendorso ng gobyernong Aquino ang kontraktwalisasyon na siyang naglalagay sa mas kalunos-lunos na kalagayan ng mga manggagawa. Wala na ngang seguridad sa trabaho, napakababa pa ng sahod, walang benepisyo, at pilit na pinagtatrabaho ng higit sa 8 oras araw-araw.” Ani Joyce Rosales, Deputy Secretary General ng PAMANTIK.

Maliban sa pagpapatupad ng mga anti-manggagawang batas, nangunguna ang DoLE sa panlilinlang, pambubusabos, at pagsasalaula sa mga batas na ito mismo ang gumawa. Nito lamang nakaraang buwan walang kahiya–hiyang dinaya ng Bureau of Labor Relations (BLR-RAB-IVA), isang sangay ng DoLE, sa katauhan ni Marivic Martinez ang Certification Election sa Philippine Auto Components. Nahuli ng mga pollwatcher ng unyong Lakas Manggagawang Nagkakaisa sa PAC si Martinez na dinadagdagan ng 30 balotang naglalaman ng botong “NO”.

Dagdag sa pandaraya ng DoLE sa mga CE ng iba’t ibang unyon, tinuligsa rin ng mga manggagawa ang makaisang panig na mga desisyon hinggil sa mga kasong isinampa ng mga manggagawa sa NLRC, BLR, NCMB, Court of Appeals at Supreme Court.

“Maraming kaso ng illegal dismissal ang naidulog ng mga manggagawa sa iba’t ibang antas at ahensya ng gobyerno. Sa rehiyong Timog Katagalugan, mayroong 58 na kasong nasa legal arbitration. 10 lamang dito ang nanalo, habang 28 ang natalo, at 20 ang alanganing manalo. Sa 143 kasong itinaas sa National Labor Relations Commission, 34 ang nagkaroon ng desisyong pabor sa manggagawa, habang 109 ay para sa kapitalista.”

“Hindi pa malinaw sa 34 na paborableng desisyon kung ipapatupad ito ng kapitalista.  62.45% ng 269 kasong isinampa sa legal arbitration, NLRC, at hanggang Supreme Court ang napagdesisyunan pabor sa kapitalista.” Ani Rosales.

“Ang mga ito ay ilan lamang sa mga hinaharap ng mga manggagawa sa kasalukuyan, na nagtutulak sa kanilang ipanawagan ang pagpapatalsik kay DoLE secretary Rosalinda Baldoz bilang pangunahing may pananagutan sa kainutilan at kawalang-hiyaan ng kanyang ahensya.”

“Habang pilit na pinapako ang sahod, benepisyo, trabaho, at karapatan ng mga manggagawa, walang-tigil ang pagtaas ng presyo ng mga pangunahing bilihin. Sadyang wala nang masulingan ang uring manggagawa kundi igiit at ipaglaban ang kanyang mga lehitimong karapatan.”

“Sa darating na Mayo Uno, muling ipapakita ng mga manggagawa ang kanyang nagkakaisang lakas, tulad ng ginawa ng mga ninunong manggagawa mahigit 110 taon na ang nakalilipas. Kung dati’y kinaya nilang iwanan ang kanilang mga trabaho upang igiit ang 8 oras ng trabaho, kakayanin ng mga manggagawa sa kasalukuyang panahon ang magkapitbisig upang ipagtanggol ang tagumpay sa 8 oras paggawa, pagtatakda ng minimum na sahod at mga benepisyo, at karapatang mag-unyon.”

Nakatakdang maglunsad ng malakihang pagkilos ang mahigit 11,000 manggagawa sa timog katagalugan sa darating na May 1 sa Crossing Calamba, Laguna.###

 

Manggagawa ng TK, Patalsikin ang Inutil at Tuta ng Kapitalista na si DoLE Sec. Rosalinda Baldoz!

Umabot na sa sukdulan ang pambubusabos ng DoLE, sa pangunguna ng kasalukuyang kalihim na si Rosalinda Baldoz, sa mga manggagawa ng Timog Katagalugan. Matapos gawing laboratoryo ng DoLE sa pagpapatupad ng iba’t ibang anti-manggagawa at anti-mamamayang panukala ang rehiyon, sistematikong sinusupil ang mga unyon at organisasyon, at tuluyang tinalikuran ng ahensya ang kanyang obligasyon sa hanay ng mga manggagawa, walang ibang nararapat gawin kundi ang ipanawagan ang pagpapatalsik sa inutil na kalihim ng ahensyang ito.

Sama-samang pahayag ng manggagawa: Patalsikin si Sec. Baldoz!

Nitong nakaraang taon, kasabay ng pagdiriwang ng mamamayan sa Unibersal na Deklarasyon ng Karapatang Pantao, sinugod ng mga manggagawa ng Timog Katagalugan, kasama ang mga magsasaka, kabataan, maralita, at kababaihan, ang tanggapan ng Department of Labor and Employment. Sa pagkilos na iyon, pormal na ipinahayag ng mga manggagawa ng TK ang mariing disgusto sa pamamalakad ng kasalukuyang kalihim ng ahensya. Upang ipakita ang galit ng mga manggagawa kay Sec. Baldoz, hinilamusan ng pulang pintura ang harap ng tanggapan. Nagsilbi itong simbolo ng panibago at mas malakas na panawagan para sa karapatan ng manggagawang matagal nang tinalikuran at niyuyurakan ng ahensya.

TK bilang Laboratoryo ng mga Eksperimento ng DoLE: Pagyurak sa Karapatan ng Manggagawa

Matagal na tiniis ng mga manggagawa ng TK ang kainutilan at pagiging berdugo sa hanay ng mga manggagawa ni Sec. Baldoz. Sa napakaraming pagkakataon, tinuring ni Baldoz na lunsaran ng mga kontra-manggagawang panukala at patakaran ang rehiyon.

Matatandaang noong nakaraang taon, ipinatupad ang Two-Tiered Wage System o DO 15-IVA sa CALABARZON, kung saan lalo pang nailagay sa kalunos-lunos na kalagayan ang mga manggagawa. Mula sa dating P315 na minimum wage sa rehiyon, ipinakilala ang P255 floor wage na walang ibang idinulot kundi paghihirap sa manggagawa, at sa kabilang banda, mas malaking tubo para sa mga kapitalista. Imbes na ipatupad ang mahigit-dekadang panawagan ng manggagawa para sa P125 across-the-board dagdag sahod, lalo pa nitong ipinako ang sahod ng manggagawa sa TK para sa kapakinabangan ng mga kapitalista. Gayundin, itinutulak mismo ng panukala ang pagbibigay na lamang ng productivity-based pay—na pagpapakita ng mapanganib na pagtalikod ng ahensya sa kanyang responsibilidad na dinggin ang mga hiling ng manggagawa para sa nakabubuhay na sahod.

Kasabay nito, pinirmahan din ng DoLE ang Tripartite Industrial Peace Council Manifestos of Commitment sa TK noong 2012. Sa kasunduang ito, tuluyan nang ipinauubaya sa mga militar at kapulisan ang pagpapanatili ng “peace and order” sa tuwing may labor dispute sa mga pagawaan. Labag man sa mga internasyunal na makataong batas, pinapayagan ng kasunduan ang paglalabas-masok at pagtatayo ng mga kampo at detachment ng mga militar sa mga pagawaan at mga lugar na malapit sa mga ito. Pinapahintulutan na rin ang pangingialam ng mga armadong pwersa ng gobyerno sa mga usapin sa pagitan ng mga manggagawa at kapitalista.

Unang naging guinea pig ng eksperimentong ito ang mga nakawelgang manggagawa ng Philippine Steel. Matapos talikuran ng kapitalista sa pakikipagnegosasyon sa CBA, sunod-sunod na tinanggal ang mga kasapi at pamunuan ng

unyon. Nang magtayo ng kanilang picketline, marahas itong binuwag ng mga company security guards at kapulisan sa kahilingan ng kapitalista, ayon sa nakasaad sa TIPC MOC.

 

Paglaganap ng Kontraktwalisasyon, Pagmasaker sa Hanapbuhay ng Mamamayan

Sa ilalim din ng panunungkulan ni Baldoz, walang tigil na ipinatupad ang kontraktwalisasyon sa iba’t ibang pagawaan sa Timog Katagalugan. Umabot na sa mahigit 60% ng kabuuang hukbong paggawa sa rehiyon ang nakapailalim ngayon sa iba’t ibang porma ng kontraktwal na empleyo, tulad ng kooperatiba, OJT, interns, at agency workers. Higit na mas mababa ang sahod na tinatanggap ng mga manggagawang kontraktwal, at walang benepisyo tulad ng health benefits at leave. Higit sa lahat, walang kaseguruhan sa trabaho ang mga kontraktwal, at walang karapatan sa pagtatayo ng unyon ayon sa batas paggawa ng bansa. Makikita ang napakaraming kontraktwal sa mga pagawaan tulad ng Purefoods, Hoya, Honda, Toyota, Nestle, Takata, NXP, at Carina.

Bagama’t pinagmamalaki ni Baldoz ang pagtaas diumano ng bilang ng mga Pilipinong nagkaroon ng “fulltime” na trabaho, mapapansing hindi na nito ginamit ang terminong “regular” sapagkat ang nais nitong ipalaganap ay ang kontraktwal at di-permanenteng empleyo na pagkukunan ng napakalaking tubo ng mga kapitalista.

Baldoz, DoLE, Tuta ng Kapitalista

Hindi maitatanggi ang pagpanig ng DoLE sa mga kapitalista, batay na rin sa mga resulta ng mga kasong isinampa ng mga manggagawa sa Labor Arbiter at National Labor Relations Commission—parehong sangay ng ahensyang DoLE. Halos mabibilang lamang sa daliri ang mga kasong naipanalo ng mga manggagawa laban sa mga kapitalista. Sa napakaraming pagkakataon, kahit pa may desisyong pabor sa manggagawa, hindi tumutupad ang kapitalista sa mga ito at walang ginagawang kongkretong hakbang ang DoLE upang tiyakin ang pagsasakatuparan ng mga desisyon.

Habang lumalakas ang daing ng mga manggagawa ng TK, nananatiling bingi at inutil si Sec. Baldoz sa paggampan sa kanyang tungkulin bilang kalihim ng DoLE. Gamit si DoLE Undersecretary Rebecca Chato na nagsisilbing pacifier tagapagpakalma ni Baldoz, pilit na pinatatahimik at binubuhusan ng malamig na tubig ang naglalagablab na damdamin ng mga manggagawang sabik sa katarungang panlipunan at kalayaan mula sa pagsasamantala ng mga kapitalista.

Tuloy ang laban ng mga manggagawa para sa sahod, trabaho, at karapatan!

Walang maaasahan ang hanay ng manggagawa sa ahensya ng DoLE, lalo’t higit sa kanyang kalihim na si Rosalinda Baldoz. Marapat lamang na tuluyan na siyang patalsikin, at ituloy ang laban ng manggagawa hanggang sa makamit ang tunay na hustisyang panlipunan. Hangga’t nakaupo bilang kalihim ang isang inutil at tuta ng kapitalista, hindi magkakaroon ng paborableng kalagayan para sa mga manggagawa ng Timog Katagalugan at buong bansa. Tanging sa sama-samang pagkilos laban sa imperyalismo, pyudalismo, at burukrata kapitalismo mawawalan ng puwang sa gobyerno ang mga tuta ng kapitalista tulad ni DoLE Secretary Rosalinda Baldoz.

DoLE Sec. Rosalinda Baldoz, INUTIL, PATALSIKIN!

ITIGIL ang kontraktwalisasyon sa paggawa! DO-18A, IBASURA!

Two-Tiered Wage System, IBASURA! TIPC MOC, TUTULAN, LABANAN, HUWAG PAHINTULUTAN!

Uring Manggagawa, HUKBONG MAPAGPALAYA!Image