Aquino and DepEd Sec criticized for justifying PPP at ceremonial classroom turnover

Aquino justifies PPP at classroom ceremonial turnoverThe Pagkakaisa ng Manggagawa sa Timog Katagalugan-Kilusang Mayo Uno (PAMANTIK-KMU) criticized the Aquino administration’s ‘consistent efforts in justifying PPP’ at the ceremonial turnover of new classrooms at the Carmona National High School today.

Aquino, who led the ceremony, said his administration has surpassed its target in wiping out the backlogs in classrooms during the previous regime. After praising Department of Education Secretary Armin Luistro, the latter said that the said achievement was a result of “collaborative work of private organizations and public institutions showing commitment to quality education for Filipino learners.”

“Obviously, aside from trying to avert the Filipino people from the real educational situation in the country and attempting to cover up Aquino’s incapability in addressing the youth’s needs for affordable and quality education, the regime is trying to justify its plans in privatizing public institutions through the public-private partnership program.” Wenecito Urgel, PAMANTIK-KMU Secretary General said.

Out of the 66,800 classrooms that were turned over today, 14,886 were funded by local donations, 1,215 by foreign donations, and 2,242 by Public-Private Partnerships for the School Infrastructure Project I, according to Luistro.

“The lack of classrooms and educational materials are among the basic problems faced by the country’s primary and secondary education sector. When we say that we need these addressed, we mean that the government needs to reallocate more budget that will directly fund education as a basic social service. Relying on public-private partnerships and private ‘donations’ are done to conceal the government’s sheer compliance to the IMF’s dictates in implementing austerity measures and privatizing public institutions including schools.” Urgel added.

“Our sons and daughters deserve more than Aquino’s deceptive programs. Pushing for PPPs will only mean the privatization of public schools—and we know that this will instigate tuition increases and the deterioration of the quality of education, among others. We want our children to have a bright future through quality education, and clearly, public-private partnerships are not the way to go.” Urgel ended.###

 (Photo courtesy of http://www.mb.com.ph)


Advertisements

‘Sobra na! Tama na!’ –sigaw ng mamamayan sa pagtaas ng presyo at mga bayarin

Naglunsad ng kilos-protesta ang mga manggagawa at mamamayan ng Timog Katagalugan sa Balibago, Sta. Rosa Laguna ganap na ika-2 ng hapon ngayong araw. Kasabay ng pambansang protesta laban sa pagtaas ng mga presyo at bayarin, ipinaabot ng Pagkakaisa ng Manggagawa sa Timog Katagalugan-Kilusang Mayo Uno (PAMANTIK-KMU) ang pakikiisa nito sa panawagan ng mamamayan sa iba’t ibang bahagi ng bansa.

Muli na namang nagtaas ang presyo ng produktong petrolyo ngayong araw, Hulyo 16. Itinala ng Department of Energy bilang pinakamataas na increase sa loob ng taong 2013 ang P1.20 dagdag sa presyo sa kada litro ng gasulina, at P0.80 sa diesel. Dahil deregularisado ang presyo ng langis sa bansa, walang kontrol ang gobyerno sa pagtaas nito anumang oras na gustuhin ng mga dambuhalang kartel sa langis.

Nakaamba rin ang pagtaas ng presyo ng mga pangunahing bilihin, tulad ng tinapay dahil pangunahing nakaasa ang ekonomiya sa pag-aangkat ng mga produkto tulad ng harina.

Samantala, nagtaas na naman ang singil sa kuryente at patubig dahil ipinapasa ng mga pribadong kumpanya tulad ng MERALCO ang kanilang buwis sa mga consumer.

Sa kabilang banda, nakaplanong taasan ng P33 ang buwanang kontribusyon sa SSS at P100 sa Pag-ibig, gayundin sa Philhealth.

May 350 kolehiyo at unibersidad, at mahigit 1100 pribadong paaralan sa elementarya at hayskul na pinayagang magtaas ng matrikula ngayong taon.

Magtataas din ang bayarin sa mga ospital dahil sa patuloy na pribatisasyon ng mga pampublikong ospital dulot ng programang Public-Private Partnership (PPP).

Walang tigil ang demolisyon sa hanay ng mga maralita dahil na rin sa PPP, at kagustuhan ng administrasyong Aquino na pagbigyan ang mga proyekto ng malalaking kapitalista. Sa Lupang Arenda, isang relokasyon sa probinsa ng Rizal kung saan itinapon ang libo-libong mamamayan mula sa tabing-riles, may nakaambang demolisyon dahil sa Global City Extension project ng gobyerno.

“Habang patuoy na nakapako ang sahod ng mga manggagawa at walang kaseguruhan sa trabaho dulot ng malawakang kontraktwalisasyon, sabay-sabay namang nagtataas ang mga bayarin at presyo ng mga bilihin. Sa kabila ng pangangalandakan ng rehimeng Aquino na mayroong paglaki ang ekonomiya, walang ibang nararamdaman ang mamamayan kundi krisis at ibayong kahirapan dahil sa pagiging tuta ni Aquino sa kanyang mga among dayuhan. Ito ang dahilan kung bakit nagpoprotesta ang mamamayang Pilipino sa iba’t ibang bahagi ng bansa ngayon.” Ani Hermenegildo Marasigan, tagapagsalita ng PAMANTIK-KMU.

“Nasaan ang tuwid na daan? Ang tanging nakikita ng mga manggagawa at mamamayan ay kumunoy ng kahirapan kung saan unti-unting ibinabaon sa krisis at pagdurusa ang mga manggagawa at kanilang pamilya. Sa loob ng tatlong taong panunungkulan ni Aquino, puro kasinungalingan at kayabangan ang ibinubulalas nito sa mamamayan.” Dagdag ni Marasigan.

“Nananawagan kami sa lahat ng mamamayan na ibuhos ang kanilang galit sa lansangan. Wala nang panahon upang magkibit-balikat dahil ginagawa tayong pulubi sa sarili nating bayan. Habang nagpapakaalipin sa mga kapitalista ang mga manggagawa, buong araw na nagpapagod ang mga tsuper at manininda sa paghahanap-buhay, at halos hindi na makatulog sa pag-iisip ang mamamayan kung saan kukunin ang kanilang panggastos sa pang-araw-araw, ipinapatupad naman ng rehimen ang mga maka-kapitalista at maka-dayuhang mga polisiya na nagtutulak sa walang tigil na pagtaas ng presyo ng mga bilihin.”

“Naghahanda ang mamamayan para sa isang malaking protesta sa araw ng SONA ni Aquino, kung saan inaasahang maglulubid muli ito ng mga kasinungalingan. Isa lamang ang tiyak: dahil sa pagtaas ng presyo at mga bayarin, dadaluyong ang mga manggagawa at mamamayan ng Timog Katagalugan sa Kamaynilaan upang ilahad ang tunay na state of the nation.”, pagtatapos ni Marasigan.###

Imperyalismong Amerikano: Ugat ng pagdurusa ng manggagawang Pilipino

Hindi maituturing na kaibigan ng mamamayang Pilipino ang US. Makalipas ang 67 taon mula nang ideklara ang “pagkakaibigan ng US at Pilipinas”, nananatili ang mga di-pantay na kasunduan, pandarambong ng US sa likas-yaman, paghuthot sa murang lakas-paggawa, at pagbuhos ng pwersa ng mga sundalong Amerikano sa bansa. Bilang ugat ng kahirapan ng manggagawa at mamamayan, kailangang pamunuan ng mga manggagawa ang pagwawakas sa kontrol at pagnanakaw ng imperyalismong US sa yaman at kalayaan ng mamamayang Pilipino.

Taliwas sa sinasabi ng mga libro, hindi ipinagtanggol ng US ang Pilipinas mula sa mga Kastila. Ipinagbili ng nahuhuli ang bansang pinangalanan nilang “Las Islas Filipinas” sa US sa halagang $20 milyon. Naipormal ang pagpapasa ng Pilipinas bilang kolonya ng US matapos na lihim na pirmahan ng gobyerno ng Espanya at Amerika ang Treaty of Paris noong December 10, 1898.

Mula noon, namuhunan ang malalaking kumpanyang Amerikano sa mga panimulang industriyang semi-processing sa Pilipinas. Pinalago nila ang kanilang mga kumpanya na noo’y nakakaranas ng matinding krisis dulot ng sobrang produksyon sa kanilang bansa. Sinamantala nila ang kawalan ng lupa ng malawak na masang magsasaka sa kanayunan at lumikha ng trabahong may mababang pasahod at mahabang oras ng paggawa.

Walang ibang idinulot ang paghahari ng imperyalismong US sa Pilipinas kundi krisis at sigalot sa hanay ng manggagawa at mamamayan. Sa mga sumunod na taon, lumakas ang kilusang paggawa at pakikibaka ng mamamayan para sa pambansang paglaya. Napagtanto ng imperyalismong US na hindi na nila kayang panatilihin ang tuwirang paghahari sa bansa. Idineklara ang huwad na kalayaan ng bansa noong 1946, na kalauna’y tinawag na “Filipino-American Friendship Day”.

Ngunit para sa manggagawang Pilipino, hindi pagkakaibigang maituturing ang relasyon ng dalawang bansa. Hanggang sa kasalukuyan, tuluy-tuloy na nakakapagdikta ang US sa rehimeng Aquino ng mga neo-liberal na patakarang nagiging sanhi ng tuluyang pagdausdos ng kabuhayan ng mamamayan.

Ipinatupad ang Two Tiered Wage Scheme (Department Order 15-IVA) sa Timog Katagalugan. Imbes na dinggin ang mahigit-dekadang panawagan para sa P125 dagdag-sahod, lalo pang pinababa ang minimum wage sa rehiyon patungong P255/araw na floor wage.

Pinalaganap ang kontraktwalisasyon. Karaniwan na ngayon ang salitang endo, matapos ang 1 hanggang 20 taong trabaho ng mga manggagawang kontraktwal na walang natatanggap na benepisyo, at walang karapatang mag-unyon. Bagama’t labag sa Batas Paggawa, malayang ipinatutupad ng mga kapitalista ang labor-only contracting sa malalaking kumpanya tulad ng Toyota, Takata, Aichi Forging, EMI Yazaki, Hoya Glassdisk, Epson, Carina, Asia Brewery, NXP, Nestle, Coca Cola, Philippine Auto Components, Alaska, at marami pang iba. Itinatago ito sa iba’t ibang katawagan tulad ng OJT, interns, agency workers, cooperative, at iba pa.

Sa utos ng IMF-World Bank (na kontrolado ng US), ipinatutupad ang malawak na pribatisasyon ng mga pampublikong serbisyo at institusyon. Itinutulak ng Public-Private Partnership Program ang pagpapatakbo sa mga ito (tulad ng pabahay, ospital, eskwelahan, kuryente, at patubig) bilang mga negosyo. Hindi na nakapagtataka kung bakit hindi na magkasya ang sahod ng manggagawang Pilipino sa pang-araw-araw na gastusin.

Upang pilit na patahimikin ang mga manggagawa at pigilan ang pagkakaisa para sa kanilang mga batayang karapatan, inuutos ng diumano’y “programang kontra-terorismo” ng imperyalismong US ang pagpapatupad ng Oplan Bayanihan. Ito ang nagpapalaganap ng teror o pananakot sa hanay ng mamamayan at manggagawang naglalayon ng kalayaan mula sa pagpapahirap ng mga dayuhang kapitalista at mga lokal na kasabwat nito.

Sa ilalim ng Oplan Bayanihan, ipinatutupad sa rehiyong Timog Katagalugan ang Tripartite Industrial Peace Council Manifestos of Commitment (TIPC MOC) na pinirmahan ng DoLE, PNP, AFP, at mga dilawang pederasyon ng manggagawa. Pinapayagan ang direktang panghihimasok ng mga kapulisan at militar sa tuwing mayroong labor dispute sa mga pagawaan.

Nilalabag nito ang Internasyunal na Makataong Batas na nagbabawal sa pagkakampo ng mga militar sa mga lugar kung saan may sibilyan na populasyon. Laganap naman sa mga englabong industriyal sa rehiyon ang No Union, No Strike policy—bagay na sumasagka at bumabali sa batayang karapatan ng manggagawa sa asosasyon at mag-organisa para sa kanilang karapatan sa sahod at trabaho.

Habang nananatili ang pangangayupapa ng papet na gobyerno sa imperyalismong US, hindi magbabago ang pangkabuuang kalagayan ng manggagawa at mamamayang Pilipino. Kinakailangang pangahasan ng mga manggagawa ang pagtatayo ng kanilang mga anti-imperyalistang unyon at itransporma ang kanilang pakikibaka mula sa paglalayon ng mga pang-ekonomyang benepisyo tungo sa mas mataas na pampulitikang pagbabago sa bansa.

Tanging sa pagpapabagsak sa imperyalismo at mga lokal na papet nito, pagpapatupad ng tunay na reporma sa lupa sa kanayunan, at pagkakaroon ng mga batayang industriya sa bansa makakaranas ng kaginhawahan ang mga manggagawa at mamamayang Pilipino.

LABANAN ang mga neoliberal na patakaran ng rehimeng US-Aquino!

 

Imperyalismo, IBAGSAK!

 

ISULONG ang pambansang industriyalisasyon at tunay na reporma sa lupa!

 

Uring manggagawa, HUKBONG MAPAGPALAYA!

Pasang Krus ng Mamamayan, Pabigat nang Pabigat

Ngayong Semana Santa, gugunitain muli ang pagpapakasakit ni Hesu Kristo sa krus upang tubusin ang sangkatauhan sa kasalanan. Sa kasalukuyang kalagayan ng mga mamamayan, sino kaya ang tutubos sa kanila? Patuloy na bumibigat ang krus ng kahirapan, pangunahin dahil sa inaasahang manunubos sa katauhan ni Aquino. Sa paggunita sa pagkamatay ni Hesu Kristo, marapat lamang na isabuhay ang kanyang diwang mapanlaban, at isulong ang karapatan ng mga api at mahihirap.

Pasang Krus ng mga Manggagawa at Maralita sa Ilalim ni Aquino

Kadusta-dusta ang kalagayan ng mga manggagawa, lalo nang ipatupad noong 2012 ang Two Tiered Wage System o DO 15 – IVA dito sa CALABARZON. Isang sistema ng sahuran ang TTWS kung saan lalo pang pinabababa ang napakababa na ngang minimum na sahod mula sa P315 patungong P255 na floor wage.

Kasabay nito ipinatutupad na din ng Department of Labor and Employment (DoLE) ang Tripartite Industrial Peace Council Manifestos of Commitment bilang bahagi ng kontra-insurhensyang Oplan Bayanihan. Ipinaubaya na ng tuluyan sa mga militar at kapulisan ang pananatili ng “peace and order” tuwing may labor dispute sa mga pagawaan. Ang kasunduang ito ang ginamit sa pagawaan ng Philsteel kung saan ilang beses na dinahas at nilinlang ang mga manggagawa sa pamamagitan ng pagsasabwatan ng DoLE, kapitalista, at mga kapulisan.

Dagdag dito ang tila epidemyang lumalaganap na kontraktwalisasyon—isang iskemang pagtitipid na unti-unting pumapatay sa mga manggagawa. Sa ngayon, mahigit 60% ng kabuuang hukbong paggawa ang nakapailalim sa kontraktwalisasyon, at tinatago sa iba’t ibang katawagan tulad ng OJT, agency workers, kooperatiba, at interns. Sa pagawaan ng Takata, NXP, PAC, SMP, at Hoya, makikita ang malaking diperensya ng bilang ng mga regular sa kontraktwal.

Nagsisilbing Poncio Pilato ang katauahan ni Rosalinda Baldoz, kalihim ng DoLE, bilang pangunahing tagapagpatupad ng mga anti-manggagawang batas ng estado.

Samantala, walang humpay ang demolisyon na kinakaharap ng mga maralitang lungsod sa Timog Katagalugan dahil sa Proyektong CALABARZON sa ilalim ng Public-Private Partnership Program (PPP) ng rehimeng US – Aquino.

Libo-libong pamilya na naninirahan sa baybay lawa, baybay ilog, at tabing riles ang sapilitang pinapaalis at inililipat sa mga relokasyon na hindi naman angkop na panirahan. Dahil sa kawalan ng hanapbuhay at serbisyong panlipunan, naitutulak sa mga di kanais-nais na gawain tulad ng pagnanakaw, panghoholdap, pagkalulong sa droga at prostitusyon ang mga maralita. Ganito ang sinapit ng mga mamamayang sa Southville at iba pang relokasyon sa rehiyon.

Sino ang tunay na manunubos?

Sa loob ng napakahabang panahon, napatunayan nang hindi ang pagpagpapalit ng mga pangulo at mga namumuno sa gobyerno ang magiging kasagutan sa ugat ng kahirapan ng sambayanang Pilipino. Hindi matatakasan ang pasaning krus ng mamamayan kung patuloy lang na aasa sa mga pangako ng mga nagbabalatkayong manunubos.

Tanging ang mamamayan lamang ang makakapagpaalis ng krus na kanyang pinapasan. Kaya nararapat na magpunyagi, patuloy na labanan at ilantad ang mga mapanlinlang na patakaran ng gobyerno ng mga bulaang propeta ng mga imperyalistang lumikha ng pasaning krus ng sambayanang Pilipino.

Sama-samang kumilos at ilantad ang mga traydor katulad ni Hudas Eskaryote at mapanlinlang na mga Poncio Pilato! Isulong ang karapatan ng mga api at mahihirap!

Two Tiered Wage System, Anti-manggagawa, IBASURA!

TIPC Manifestos of Commitment, TUTULAN, LABANAN, HUWAG PAHINTULUTAN!

Public Private Partnership ni Aquino, Salot sa Mamamayan, IBASURA!

Sahod, Trabaho, at Karapatan, IPAGLABAN!

Pambansang Industriyalisasyon at Tunay na Reporma sa Lupa, ISULONG!