S. Tagalog workers support transport strike, Hit gov’t plans to file sabotage cases against drivers, operators

UPDATE: As of 3:00PM,
Laguna D1, D2 and San Pablo: 100% paralyzed
Tanauan and Lipa, Batangas: 95% paralyzed
GMA, Cavite: 100% paralyzed
Palapala-Zapote route: data to follow.

The regional militant labor center PAMANTIK-KMU led workers across the Southern Tagalog region today in support of the transport strike headed by its affiliate Southern Tagalog Regional Transport Association (STARTER)-PISTON and the Save our Jeepneys Network – Southern Tagalog.

As of current updates by the Pinag-isang Samahan ng mga Tsuper at Opereytor Nationwide (PISTON), the provinces of Laguna and Rizal are now 95% paralyzed due to the transport strike. Support activities for the transport strike were held at Amar, Balibago in Santa Rosa City, Pulo in Cabuyao City, and Crossing, Calamba City, Laguna.

Claire Balabbo, the newly-elected Secretary General of PAMANTIK-KMU, said that the unequivocal support for jeepney drivers and operators come from the large part of the commuting public – the workers, students, and the urban poor.

“The transport strike and its subsequent support activities only prove that everyone will be adversely affected by the hastily-done and anti-people Jeepney Modernization Program (JMP),” she added.

Under the Jeepney Modernization Program, jeepney drivers and operators will be forced to give away their jeepneys to the government in exchange for a piecemeal subsidy – which the government claims to be at Php 80,000 per driver. This is very small compared to the Php 1.5 million estimated expense for an e-jeepney unit, where they will be paying about Php 800/day.

Balabbo noted that the JMP is but a murder to livelihood of small drivers and operators in the guise of environmental protection. “The cost of these e-jeepneys are comparable to many sport utility vehicles (SUVs) and other private vehicles on the market, compared to the common jeepney, which is about half or one-fourth of the price – a cost that drivers and operators cannot afford,” she added.

Balabbo also condemned the plans of the Department of Transportation (DoTr), the Land Transport Franchising and Regulatory Board (LTFRB), and the Philippine Stock Exchange to file cases to the participants and organizers of the transport strike.

The LTFRB and DoTr has been vocal in suspending those that would join the transport strike. Meanwhile, DoTr Secretary Arthur Tugade has also welcomed the proposal of the Philippine Stock Exchange Inc.’s Vivian Locsin to file cases of economic sabotage against PISTON.

“With the mass opposition against the jeepney phaseout, it has been clear that the riding public, drivers and operators are not the small-minded and selfish ones; but the DoTr itself, which, including its attached agencies, has participated in money-making schemes. The JMP will be a big cash cow for the DoTr, LTFRB, and its corporate cronies,” she added.

PAMANTIK stated that the only better alternative for jeepney drivers, operators and the riding public will be a pro-people and democratic mass transport system that fits their needs.

Students from Laguna also welcomed striking jeepney drivers and operators at Los Baños Crossing by afternoon today. Protests in Laguna and other provinces will continue until tomorrow. # # #

Advertisements

Ilantad at labanan ang pasismo ng rehimeng US-Duterte

Nahubaran na ng maskara si Duterte.

Mula sa pangako ng pagbabago at astang sosyalista, nasasaksihan ngayon ng buong daigdig kung paano n’ya patayin ang mahihirap habang pinaglilingkuran ang iilang panginoong maylupa, lokal na malalaking kapitalista, at mga dayuhang monopolyo kapitalista. Ang pasismo o paggamit ng estado ng dahas upang kitilin ang mamamayang lumalaban ay sistematikong isinasagawa ngayon ng rehimeng US-Duterte.

Oplan Tokhang, gera laban sa mahihirap

Walang karapatan si Duterte, ang PNP, o ang sinoman na patayin ang mga sangkot sa droga lalo na kung pinaghihinalaan pa lamang. Gaya ng mga suspek sa panggagahasa o mga nangungurakot na pulitiko, dapat silang litisin ayon sa tamang proseso at parusahan alinsunod sa batas.

Ngunit bulag si Duterte. Kung mahirap at sangkot sa droga, papatayin. Bagama’t walang deklaradong polisiya ng pagpatay, malakas ang loob ng PNP na mag-ubos ng bala dahil sa mga aroganteng pahayag ni Duterte. Sina Kian delos Santos, 17, Carl Angelo Arnaiz, 19, at Reynaldo de Guzman, 14, ang mga mukha ng mahigit 13,000 mahihirap na inagawan ng buhay ng baluktot na gera kontra droga. Lumilikha ito ng takot sa mamamayan dahil sinoman ay maaaring pagkamalan at basta na lang bumulagta kung saan. May mga makapangyarihang ipinakulong gaya ni Leila de Lima, at may mga ipinapatay gaya ni Ozamiz City Mayor Parojinog, ngunit ito ay iilan lang at mga kalaban ni Duterte at ng kanyang mga kaalyado.

Laganap na kahirapan dahil sa bulok na sistema ang nagtutulak sa milyon-milyong Pilipino upang gumamit at magtulak ng droga. Rehabilitasyon at paglikha ng regular na hanapbuhay ang tamang solusyon sa problemang ito.

Pagwasak sa Marawi, gera para sa interes ng US

Pilit pinaniniwala ng rehimeng US-Duterte ang taongbayan na may terorismo sa Marawi upang pagtakpan ang lumalakas na paglaban ng iba’t ibang armadong grupo ng mga Moro. Nananatili at lumalawak ang diskuntento ng mamamayang Moro dahil sa palpak na Bangsamoro Basic Law.

Sa halip na seryosong kilalanin ang karapatan ng mga Moro sa sariling pagpapasya, deklarasyon ng martial law at mapangwasak na mga bomba ang itinugon ni Duterte. Kontrolado ng AFP ang pagpasok ng midya sa mga lugar ng labanan. Tinitiyak na kontrolado din ang impormasyong maaaring ibalita. Pinagtatakpan ang katotohanang mahigit 1,000 sibilyan na ang namatay at mahigit 400,000 ang napilitang lumikas. Daan-daan din ang sundalong namatay dahil nabiktima ng maling diwa ng patriyotismo. Pinararangalan ng gubyerno upang paniwalain ang mamamayan na naglingkod ang mga sundalo sa bayan, gayong ginamit lang sila para protektahan ang interes ng iilan.

Sa huli, ang nakikinabang ay si Duterte na gustong tiyakin ang kapit sa kapangyarihan para sa kanyang ilusyon ng pederalismo; at ang imperyalismong US na kumikita sa bomba at iba pang kagamitang pandigma na tulong diumano, ngunit binabayaran ng gubyerno ng bilyon-bilyong piso. Nagwaldas ang gubyerno ng P3 bilyon sa unang tatlong buwan ng martial law. Dagdag pa dito ang mahigit P1.3 milyon gastos kada araw para sa missile at rocket. Nagwawaldas ang gubyerno ng pera ng bayan para sirain ang mga gusali, wasakin ang Marawi, at pikit-matang hayaang mamatay ang mga sibilyan.

May mahabang kasaysayan ng paglaban ang mga Moro. Mula pananakop ng mga Espanyol, hanggang sa kasalukuyan, matatag silang nakikipaglaban para sa kanilang karapatan. Hindi matatapos ang digmaan hangga’t hindi kinikilala ni Duterte ang ugat ng labanan.

Deklaradong martial law sa Mindanao, nagaganap na sa buong bansa

Idineklara ang martial law sa Mindanao ngunit ramdam ito sa buong bansa. Ang mismong paglalagay ng PNP ng batas sa dulo ng baril upang isakatuparan ang gera kontra droga ay isang antas ng pagpapairal ng batas militar. Sa CALABARZON, ipapatupad ang pagkakaroon ng ‘spy’ sa bawat village para diumano sa pagpapaigting ng kampanya sa droga. Magreresulta lamang ito sa mas marami pang pagpatay at pagmamanman sa mga militanteng organisasyon at lider-aktibista na nakikipaglaban para sa mga batayang karapatan.

Sa sektor ng paggawa, nariyan ang pagbuwag ng AFP sa welga ng mga manggagawa ng Shin Sun sa Compostela. Ang Kongreso naman na kontrolado din ni Duterte ay ipinasa ang Compressed Work Week Bill na lalong magpapahirap sa mga manggagawa. Ang panukalang batas na ito at iba pang mga neoliberal na atake sa paggawa ay magdudulot ng ibayong paghihirap sa manggagawa. Pahahabain ang oras ng pagtatrabaho kapalit ng napakababang sahod habang hindi makatao ang kondisyon at patakaran sa paggawa.

Malabo na ang tunay na pagbabago sa rehimeng US-Duterte. Nasa mga manggagawa at mamamayan ngayon ang kapasyahan upang mawakasan ang kahirapan, maipatupad ang mga serbisyong panlipunan gaya ng libreng edukasyon, pabahay, at hospitalisyasyon, at, malikha ang permanenteng hanapbuhay na may nakabubuhay na sahod at benepisyo. Isulong ang pambansang industriyalisasyon sa pamamagitan ng peace talks habang inilalantad at nilalabanan ang pasismo ng rehimeng-US Duterte. ###

 

Contractualization, fascism on Duterte’s first year highlight S. Tagalog state of workers’ address

Labor organizations and associations under the banner of the militant regional labor center PAMANTIK-KMU massed up earlier at the Amar Balibago area in Sta. Rosa City, Laguna to bare the true situation of workers under the Duterte administration’s first year.

The demise of contractualization and longtime foreign domination – once under Duterte’s campaign promises – has remained a dream,” stated Allan Bagas, secretary-general of PAMANTIK-KMU. The group says that albeit the new administration seemed to listen to their demands; submitted last year in the form of the Southern Tagalog Workers’ Agenda, there were no tangible changes in the workers’ welfare and livelihood.

Wages in the region remain lower than the daily wage figure. The Department of Labor and Employment (DoLE)’s latest wage order for the Calabarzon region is pegged at a minimum wage rate of Php 378.50 and at Php 285 at the Mimaropa region. The daily wage figure, meanwhile, pegged by independent thinktank IBON Foundation, is at Php 1,130 for a family of 5. Assuming that needs are the same for families in these regions, only 25-35% of the living wage is given in the Southern Tagalog region.

Contractual employment, which the DoLE claimed to be ending, did not actually occur, said Bagas. Even with press releases by the labor department claiming thousands of regularized workers, justice remained on paper and not on practice.

For one, contractual workers of Tanduay Distillers, Inc., Manila Cordage Company and Manco Synthetic Inc., which both held strikes, have not returned to their work, even when there have been decisions by DoLE. Not only workers from these factories have been affected by the bluntness of DoLE decisions, but an estimated 23,000 workers from 22 factories should have been regularized, yet have not been reinstated to work.

Bagas adds that the path to regularization of all contractual workers has been muddied by the new DoLE Department Order 174, which only gave higher standards for labor agencies and service cooperatives that have, for years, rode the influx of workers in the region. “From a seemingly unbreakable promise, the Duterte administration has stepped back its claims – they are now saying that they have no power to end contractual employment,” Bagas said.

PAMANTIK-KMU also expressed its dissent on the planned extension of Martial Law in Mindanao and the scuttling of the peace talks. This was the result of the dialogue between the Bagong Alyansang Makabayan (BAYAN), along with local leaders, last July 18. “With these developments, Duterte’s regime has positioned itself as a bloody regime, vehemently supported by militarists such as (Defense Secretary Delfin) Lorenzana, (AFP Chief-of-Staff Eduardo) Ano, and (National Security Adviser Hermogenes) Esperon,” he stated.

Bagas also expressed his dismay over the cancellation of backchannel talks between the government and the National Democractic Front of the Philippines (NDFP) after offensives by the New People’s Army (NPA) yesterday. The NPA explained the attack as a protest to the impending extension of Martial Law in Mindanao. “The Duterte administration’s recent movements may have put peace a little further in our reach – after the war on drugs, all-out war, and Martial Law, he may have sought his own headaches,” Bagas stated.

IMG_0631

In sum, we workers are generally dismayed by the turnout of the first year of Duterte’s regime. From a leader that listens to the people, he has become a leader bent on killing his own people,” said Bagas.

The State of the Workers’ Address will also start a four-day journey of workers, along with other sectors, to Manila as they counteract the President’s second State of the Nation Address on July 24. Entitled the Lakbayan para sa Pambansang Demokrasya; Bigkisan laban sa Pasismo ng Estado, the crusade will present various issues the people of Southern Tagalog have faced on the President’s first year. # # #

Manggagawa, igiit at ipaglaban ang pambansa-demokratikong pagbabago! Labanan ang neoliberal na atake sa sahod, trabaho at karapatan!

Praymer kaugnay sa SONA 2017

Upang lubos na maunawaan ng mga manggagawa ang mga dahilan at ambag ng kilusang paggawa sa pagdalo sa taunang State of the Nation Address (SONA) ng namumunong administrasyon at paglatag ng Adyenda ng Manggagawa sa Timog Katagalugan, marapat na nailabas ng PAMANTIK-KMU ang praymer na ito. Layon nitong maitalakay sa pinakamalawak na hanay ng mga manggagawa sa lalong madaling panahon, at sila ring makadalo sa taunang SONA ng Bayan.

 

1. Ano ang State of the Nation Address o SONA?

Ang State of the Nation Address o SONA ang nagmamarka ng muling pagsisimula ng sesyon sa Kongreso at Senado, na siyang sinisimulan sa talumpati ng Pangulo ng Pilipinas. Ginaganap ito sa ikaapat na Lunes ng Hulyo, ayon sa Saligang Batas 1987.

Dito tinatalakay ng Pangulo ang kasalukuyang kalagayan ng bansa sa loob ng kayang administrasyon.

Sa SONA rin ipinamamandila ng Pangulo ang kanyang mga “matagumpay” na proyekto sa loob ng isang taon, pati na rin ang kabuuang direksyong tatahakin sa natitira niyang mga taon sa poder.

Dahil nagsisimula ang sesyon ng lehislatura sa araw na ito, inihahain din ng Pangulo ang mga polisiyang nais niyang iprayoritisa ng Senado at Kongreso mula sa kanyang pangkalahatang direksyon ng polisiya.

Bagamat may mga paunang halimbawa nito noong Kongreso ng Malolos, nagsimula ang tradisyon ng SONA sa panahon ng Komonwelt. Unang nagbigay ng SONA ang dating Pangulo na si Manuel Luis Quezon noong 1936.

Mula sa mandato nitong “ipakita” ang kalagayan ng bansa, ano nga ba ang naibalita ng mga nagdaang Pangulo sa kanilang SONA?

 

2. Ano ang naihapag ng mga nakaraang administrasyon para sa mga manggagawa?

Sa esensya, wala. Bagamat tinalakay ang mga “pag-unlad” ng mga industriya pati na rin ang mga pangakong uunlad ang kalagayan ng manggagawa, nananatili silang dahop sa mahabang panahon.

Sa SONA ng dating Pangulong Aquino noong 2015, halimbawa, ipinamandila ang kawalan ng welga sa nakaraang taon; para bagang sukatan ng alwan ng manggagawa sa kanyang rehimen. Ngunit, lalong lumala ang kalagayan nila.

Isa, itinayo ang mga engklabo at purok industriyal, na nagbukas sa bansa sa mas malaking daluyong ng dayuhang kapital para sa murang lakas-paggawa at epektibong pagkulong sa manggagawa sa loob ng engklabo. Pangalawa, hindi tumaas ang sahod at hindi nakahabol sa pangunahing mga bilihin. Kahit magkapareho ang pangangailangan ng manggagawang nasa NCR at nasa TK, doble ang laki ng sahod sa una kaysa sa huli.

Mula sa datos ng gobyerno, nangunguna ang rehiyon ng Timog Katagalugan sa produksyong industriyal, na lumilikha ng kalahati ng produktong industriyal ng buong bansa.

Ibayo ring tinapakan ng mga kapitalista ang karapatan ng manggagawang mag-organisa at magtayo ng unyon; marahas na pagdurog sa mga welga; at pagpapalayas sa mga manggagawa tungo sa ibang bansa sa pamamagitan ng labor export policy.

 

3. Ano ang mga pinangako ni Duterte para sa manggagawa?

Kung matatandaan natin ang mga pangako ni Duterte noong siya’y nangandidato pa, kiniliti niya ang interes nating mga manggagawa sa pamamagitan ng kanyang mga panambitan.

Maaga pa lang sa kanyang kampanya, ipinangako na niya ang pagnanais na tanggalin ang kontraktwalisasyon. Naging matunog din ang pagkontra ni Duterte sa kontrol ng anumang dayuhang kapangyarihan. Sa mga ito, ang pagkiliti sa interes ng mamamayan ang siyang nagbigay sa kanya ng pagkapanalo sa halalan noong 2016.

Bukod pa rito, naging matunog din sa mamamayan ang pangakong magkaroon ng libreng irigasyon, mapataas ang sahod ng mga guro, at maglagay ng mga pasilidad sa mga ospital para sa mga mahihirap.

Nang maging Pangulo si Duterte, itinakda niya ang mga umano’y marching orders sa Department of Labor and Employment (DoLE) na tapusin ang kontraktwalisasyon. Inilagay naman niya bilang Undersecretary ng departamento si Joel Maglungsod, lider-manggagawa mula sa KMU-Mindanao.

4. Paano lumipas ang unang taon ni Pangulong Duterte?

Sa esensya, nagpatuloy ang kontraktwalisasyon sa mga manggagawa, dulot na rin ng malakas na pagkontra ng mga kapitalista. Ang “win-win solution”, na bunga ng konsultasyon sa mga employer at service contractors, ay simpleng paglapit sa kapitalista at hindi sa manggagawa.

Ang resulta nito, ang “DO 30”, ay tahasang naging susog lamang sa mga nakaraan nang kautusan ng kawanihan tulad ng Department Order  (DO) 18-A; at nagpatuloy lamang ng “ligal” na kontraktwalisasyon. Sa paglabas ng DO 174, sinalubong ng mga protesta ang DoLE kontra sa anumang pagpapatuloy o pagliligalisa ng kontraktwalisasyon.

Bagamat ikinagalak ng mamamayan ang  ilang mga pahayag at aksyon ng administrasyon tulad ng pagluklok sa Gabinete ng mga progresibo, lalong gumagawi pa-Kanan ang Pangulo, mula sa kanyang paglalagay ng 60 retiradong opisyal militar sa Gabinete at mga ahensya hanggang sa mga kontra-mamamayang mga polisiya at pahayag.

Sa kasalukuyan, sila Delfin Lorenzana, Kalihim ng Department of National Defense (DND); Hermogenes Esperon, National Security Adviser; at Gen. Eduardo Año, Chief-of-Staff ng Armed Forces of the Philippines (AFP) ngayon ang mga dumidirehe sa Martial Law sa Mindanao at pagpigil sa usapang pangkapayapaan.

Hindi rin malilimutan na sa pagputok ng isyu ng paglibing ng diktador na si Ferdinand Marcos sa Libingan ng mga Bayani, naging pasibo siya – paraan upang matuloy ang paghimlay ni Marcos dito.

Pinuna rin ang kanyang mga pahayag hinggil sa karapatang pantao, laluna nang sumulpot ang mga kaso ng pagpatay sa maralita sa bintang sa sila’y mga nagtutulak o gumagamit ng ipinagbabawal na gamot. Libu-libo na ang namatay sa “digma laban sa droga”.

Pruweba ito ng hindi pa nagbabagong sitwasyong panlipunan. Nananatiling kontrolado ng US ang Pilipinas, na pinangangatawanan ng Kanang mga tauhan sa gabinete at mga nananatiling neoliberal na polisiya sa ekonomiya – kasama ang pagbarat sa sahod at pagdurog ng pagkakaisa ng manggagawa.

Para sa mamamayan, karamihan sa mga ibinabanderang polisiya ng administrasyon ay nangahulugan ng pagpapatuloy at pagpapatindi ng umiiral na kalagayan. Tulad ng anumang panahong taliwas sa ating ninanais ang ginagawa ng pamahalaan, nararapat ang pagkilos ng mamamayan.

 

5. Ano ang dapat gawin ng mga manggagawa sa SONA ni Duterte?

Sa unang taon ng rehimeng Duterte, hindi tayo naging kimi at naghintay na lamang sa pagtupad ng kanyang mga pangako. Naging mapagbantay tayo sa mga panambitan ng Pangulo, at ipinanawagan natin ang pananatili ni Duterte sa isang maka-mamamayang polisiya, tulad ng kanyang sinambit noong kampanya at noong una niyang SONA.

Normal
0

false
false
false

 

Nararapat lamang na ipakitang muli ang lakas ng pagkakaisa ng kilusang paggawa sa Timog Katagalugan. Ngayong taon, isasagawa natin kasama ang iba’t ibang sektor ang Bigkisan ng Timog Katagalugan para sa Pambansa-Demokratikong Pagbabago.

Iginuguhit natin muli sa kasaysayan ang kahingian ng mamamayan para sa isang pagbabagong tunay. Sa ating mga manggagawa, ito ang panawagan para sa sahod, trabaho at karapatan.

 

design bw DIGITALMagkaisa para sa pambansa-demokratikong pagbabago!
Sumama sa Bigkisan ng Timog Katagalugan!

Bigkisan Kondukta 3.jpg

All-out war approach a perilous measure for the people

We express our condemnation to the recent pronouncements by President Duterte to pursue an “all-out war” approach in addressing the conflict between the CPP-NPA-NDF.

Just like before, such actions will only mean an intensification of attacks against the workers and the people; and such methods shall never work. With his recent statements, Duterte has made a 180-degree turn from his initial position in pursuing peace and in intentions of addressing the roots of the armed conflict.

With the “all-out war”, Duterte is turning his back on the mere reasons to resume the peace talks – the general development of the people’s welfare – submitting to US-directed fascist interests, as Duterte has recently approved the presence of US facilities in Philippine camps.

A warmonger approach will only be more of the same for majority of peace-loving Filipinos. We call for the GPH – as the Party that initially reneged on resuming the talks – to go back to the negotiating table and address the people’s issues present in the slated comprehensive agreements on socio-economic reforms and political and constitutional reforms. To do such is a step in the right direction in the pursuit of genuine peace.

Meanwhile, the gunpowder-heads in the AFP are the ones jubilant upon the junking of the peace negotiations. They will certainly unleash yet again their reign of terror in the communities, similar to what they did in the administrations since.

We call on all workers to continue in their advocacy for peace, and to support the resumption of the peace talks between the GPH and the NDF, as one of the main avenues to discuss an end to contractualization – now in the advent of Bello’s capitulation to business interests through his DoLE Department Order No. 168.

We join all peace-loving citizens in calling for a respect of accords, upholding of human rights and recognizance of the people’s basic rights. # # #

Justice must be given to HTI fire victims; check factories’ OHS status

The militant regional labor center PAMANTIK-KMU calls for aid and justice for the workers of House Technology Industries (HTI) still trapped in a fire since yesterday night.

The latest reports show that about 104 workers have been brought to various hospitals nearby. According to an HTI factory employee, some workers are still trapped inside, mostly due to the stampede that reportedly ensued as workers tried to file out of the factory.

According to reports on the ground, the fire has been declared out and teams are attempting to enter the building. Also, the fire is said to have been from an explosion in the first floor, which houses chemicals the factory uses.

A fact-finding team is now being organized by PAMANTIK-KMU to look into the situation of HTI workers.

HTI is located at the Export Processing Zone (EPZ) in Rosario, Cavite. It produces pre-fabricated houses for export.

We hope that the workers be given appropriate medical aid and hopefully acquire minimal damage from the fire.

Meanwhile, these incidents remain an imprint of capitalists’ neglect of occupational health and safety (OHS) standards which endanger the workers – an event that emerges like the incident in HTI.

We remember the Kentex factory fire last 2015, which rendered 72 dead as the owners were more concerned about workers taking away finished footwear than workers’ welfare.

With this, we call on local government units, OHS watchdog institutions and the Department of Labor and Employment to conduct investigations on the occupational health and safety standards of factories, whether they be in economic zones or not.

We are also angered by DoLE and the Philippine Economic Zone Authority (PEZA)’s silence on the matter and on the general status of occupational health and safety in various factories nationwide. It further endangers the workers in their workplaces, not knowing that these edifices are their future coffins.

If such, we may see such tragedies again, or worse. We workers cannot allow that to happen again. # # #

 

Photo from Inquirer.net / Joy Esguerra Cabacungan

Suportahan ang welga ng manggagawa sa MCC-MSI!

20160506_105207.jpg

Muli na namang nagtatangka ang kapitalistang nagmamay-ari ng Manila Cordage Company (MCC) at Manco Synthetics, Incorporated (MSI) na buwagin ang mga manggagawang nakawelga. Ngayong umaga ay marahas na dispersal ang sumalubong sa mga manggagawa na nananatiling matatag sa loob ng planta at pinananatiling paralisado ang produksyon.

Matagal ng naglabas ng desisyon ang Department of Labor and Employment (DOLE) na pabor sa mga nakawelga. Inuutusan ng DOLE ang kapitalistang MCC at MSI na ibalik sa trabaho at gawing regular ang mga manggagawang kontraktwal na walong buwan ng nakawelga. Nais ng kapitalista na palayasin ang mga welgista upang muli itong makapag-operate at kumita ng higanteng tubo habang hindi tinutugunan ang responsibilidad nito sa mga manggagawa.

Makatarungan ang welga ng mga manggagawa sa MCC at MSI dahil ito ay laban sa laganap na kontraktwalisasyon. Maraming taon ng binabarat ng kapitalista ang sahod ng mga manggagawa habang walang natatanggap na benepisyo. Kapalit ng murang lakas-paggawa ang milyon-milyong tubo na nagpapataba sa mga kapitalista habang ang mga kontraktwal ay tinatanggalan ng karapatang mabuhay ng disente at may dignidad. Ito ang pangunahing dahilan kung bakit nagpahayag din laban sa kontraktwalisasyon si Pangulong Rodrigo Duterte.

Nararapat na suportahan nating lahat ang welga sa MCC at MSI at iba pang welga at protesta na laban sa kontraktwalisasyon. Ang ating pagsuporta ay pakikiisa sa pahayag ni Pangulong Duterte na wakasan ang kontraktwalisasyon. Higit sa lahat, ang ating pagsuporta ay pakikiisa sa matagal ng laban ng uring manggagawa na magkaroon ng kaseguruhan sa at regular na hanapbuhay ang mamamayang Pilipino.

Mahaba na ang panahong nakawelga ang mga manggagawa sa MCC at MSI at kailangan nating tiyakin na maipapatupad ang desisyon ng DOLE. Kailangang maipagtagumpay ng lubusan ang welga dahil barat na sahod, kawalan ng benepisyo, hindi makataong kondisyon sa paggawa, at iba pang porma ng pagsasamantala pa din ang mararanasan ng mga manggagawa kapag nagpalipat-lipat ng pagawaan. Paulit-ulit na pahihirapan ang mga manggagawang kontraktwal kung ang mga welga at protesta laban sa kontraktwalisasyon sa kasalukuyan ay hindi natin lubusang maipagtatagumpay.

Ano ang mga maaari nating gawin para sa mga nakawelgang kontraktwal sa MCC at MSI?

Sa partikular:

  • Sumama sa mga kilos-protesta at programa sa harap ng Carmelray Industrial Park I
  • Magbigay ng suportang pinansyal at materyal gaya ng pagkain, tubig, gamot, atbp.
  • Sumama sa mga patawag na vigil at integrasyon sa mga welgista sa loob ng planta
  • Palaganapin ang babasahing ito at mag-post sa social media gaya ng Facebook

Sa pangkalahatan:

  • Sumama sa mga pagkilos sa DOLE upang itulak ang ahensya na magkaroon ng pangil sa pagpapatupad ng mga desisyon nitong pabor sa mga welgista
  • Sumama sa mga pagkilos para igiit sa DOLE ang paglalabas ng department order na ipagbawal na ang kontraktwal na paggawa
  • Sumama sa mga pagkilos upang ipanawagan kay Pangulong Duterte ang paglalabas ng executive order na tutupad sa kanyang pahayag na wakasan ang kontraktwalisasyon

Para sa mga suporta at iba pang paraan ng pakikiisa, makipag-ugnayan sa mga sumusunod na Facebook accounts: Olalia Kmu at Pamantik Kmu. Makakamit natin ang mga makabuluhang tagumpay sa patuloy na pagpapalakas ng ating pagkakaisa at sama-samang pagkilos!

On the brutal dispersal at US Embassy

PS-10192016.png

We express our utmost denunciation of the dispersal of national minority groups and supporters as they held a protest earlier at the Embassy of the United States of America.

Amid scores of injured participants, the violent dispersal led by Manila Police District Col. Marcelino Pedroso Jr. also left about 20 arrested and about 10 rushed to the hospital.

The casualties resulted from the giddy ramming of a police mobile driven by a certain PO3 Franklin Kho and successive pushes from police flanks – as the protest neared its end.

There are no words to describe the pain that our national minority groups suffer from harassment and neglect in the countryside.

For workers, the bane of the contractualization scheme remains in the workplace, affecting thousands of workers and victimizing their rights.

Oplan Bayanihan remains to encroach the rural communities, which has since dealt threats and violence upon our indigenous peoples and Moros.

We strictly condemn the fascist actions of the PNP for earlier’s dispersal. This only meant that for the powderkegs at military and police camps, and even some in the government, the real solution to conflict remains to be the silencing of dissidents and those who seek genuine change.

As we wait for further actions on President Duterte’s statements in forging an independent foreign policy, state forces remain lapdogs of the imperialist United States – a terrorist struggling to put its servant in line.

We remain in holding Col. Pedroso, PO3 Kho and all those responsible for the violent dispersal; which was clearly coming from the policemen’s side.

Meanwhile, we continue to be one with the national minorities in their struggle for a just peace and in their call for self-determination. # # #

Workers on strike attacked by security agents

At least 60 fully-armed security guards tried to seize control of a factory complex from workers on strike yesterday afternoon, injuring one worker from a hurled rock.

This happened more than four months after the workers of Manila Cordage Company (MCC) and Manco Synthetic Inc. (MSI) locked up the factory premises and commenced their strike.

By 2 in the afternoon, the security guards stormed the Carmelray Industrial Park I (CIP I) in Calamba, Laguna. The guards, suspected to be in the payroll of the owners of MCC and MSI, came from Longinus Security Agency, Rapid Security Agency and Papsi Security Agency.

As the guards arrived at the factory gates, they trained their guns and threw rocks at the workers. Porpirio Milaya, one of the workers inside the factory, was hit by a stone in the right side of his head, wounding his lip.

Meanwhile, the workers stood their ground and called for support from fellow workers from other factories. Talks were then opened with the Organized Labor Association in Line Industries and Agriculture-Kilusang Mayo Uno (OLALIA-KMU), the federation of MCC and MSI workers; the National Conciliation and Mediation Board of the Department of Labor and Employment (NCMB-DOLE), CIP I management, PNP, and the chief of the security agency hired by MCC-MSI.

The chief, who did not identify himself, refused to sign the agreement removing them from the industrial park, since there was no order to disperse from the labor department. By nightfall, the guards left the industrial park grounds, as the workers’ vigil stood at the park gates; expecting another return from the hired hands.

The militant regional labor center Pagkakaisa ng Manggagawa sa Timog Katagalugan-KMU (Pamantik-KMU) condemned these desperate efforts by the capitalists of MCC and MSI.

“By using proxies such as fully-armed goons and security guards, the capitalists send a message: they will give nothing to the workers. The workers, however, have remained united in their worthy cause. Contractualization remains the menace for many workers in the country,” said Allan Bagas, secretary-general of PAMANTIK.

Meanwhile, MCC and MSI management has seldom showed up for conciliation meetings mediated by the labor department. Another hearing has been set at September 21 by the NCMB.

The workers are currently denied access to food and support by industrial park security, prompting the former to call for more help to workers and supporters. # # #

LIGA ng Manggagawa: On SIDC’s spin on the feedmill strike

 

We condemn the incessant lies the management of Soro-Soro Ibaba Development Cooperative (SIDC) propagates regarding the current labor strike by contractuals in Batangas, who work at a feedmill they obviously own.

The claim that the strike is a labor dispute between the casuals and the DCMM Agency has been the usual press release of principals that want to escape conviction from religiously practicing labor-only contracting schemes. We do not forget the same lies from the mouth of Tanduay representatives, when they said the same last year.

Meanwhile, SIDC’s stand has stalled negotiations yet again yesterday, as they remain stubborn against granting the requests of the workers. For two days now, SIDC representatives have constantly told workers to reapply as SIDC workers, or be regular employees in DCMM Agency.

To intensify the perjury, SIDC told ABS-CBN Southern Tagalog in a statement yesterday that it “has contract with DCMM, a legitimate manpower agency” (italics ours); yet cannot present proof of registration to representatives of the Department of Labor and Employment (DoLE) last July 11 and 12.

The workers of SIDC know that DCMM Agency is a notorious labor-only contractor, violating the standards of DoLE Department Order 18-A for such agencies. To prove it, we ask these: does DCMM Agency own the machines and products? Do they own the factory the contractuals toil in every day?

The answer to both questions: no. Therefore, the strike – and not the picket, as the SIDC public relations claim – has all the reasons to continue. The workers do not recognize the agency anyway; they know it is illegal.

All calls and redress to the contractual workers now on strike in Batangas City is rightfully addressed to the true employers – the SIDC.

More so, it should not be concerned for its “innocent members/owner’s (sic) being affected” due to the strike. For what, then, is the purpose of the Board of Directors present on dialogues with the DoLE?

On the other hand, it should be worried that more and more people know that SIDC is a fake cooperative and that it does not care about the welfare of its workers.

As SIDC and its AGAP Partylist prates to “bring food to people’s tables”, it does the opposite to the workers in its factories. # # #