Steel pump workers camp for regularization, new CBA

 

 

May-31-Ebara.png

Employees of a stainless steel pump factory in Cabuyao, Laguna assembled a protest camp yesterday morning, calling for regularization, living wages and sufficient benefits.

At around 5:30 in the morning last May 30, contractual workers from the Ebara Pumps Philippines, Inc. built the picket near the factory gate. Ebara Pumps, which was formerly known as Ebara Benguet, Inc., is a factory of stainless steel pumps which traces its roots to Ebara Corporation in Japan.

They followed this with a symposium, or a short program at the picket line by 4 in the afternoon.

The protest camp is the latest in what seems to be a string of dissent among contractual workers in the Southern Tagalog region, following the now-one-year strike in Tanduay Distillers, Inc., and the workers’ strike in Manila Cordage Company and Manco Synthetic, which sparked last May 4.

The workers cried foul mainly on stalled talks between them and the company owners. While the company and the workers have agreed upon 7 Collective Bargaining Agreements in the past, no resolution has still been made after 17 plant-level negotiations and 9 mediated negotiations.

“While we remain to uphold our rights for living and sustainable jobs, the capitalists in Ebara have yet to move out of their lust for sustainable superprofits. (Ebara president Hideyuki) Kuwajima’s treatment to us makes his bargaining in bad faith,” said Remigio Poblete, Union President of the Ebara Benguet Inc. Employees’ Union-OLALIA-KMU (EBIEU-OLALIA-KMU).

Workers have also reported that the company, headed by Mr. Hideyuki Kuwajima, backtracked on agreements and resolutions that were agreed upon before.

This has pushed both regularized and casual workers to call for a strike in defense of their rights for better working conditions, sufficient benefits and living wages; resulting to a majority vote for a strike and an eventual notice of strike, which was filed by EBIEU.

Besides the main issue of major contractual employment in the factory, the laborers also complained over the harsh treatment they constantly faced from company management.

Among various cases of being away without official leave (AWOL), the workers were forced to increase production, as the company cut off waiting time from 15 minutes to ten. The workers also recalled an incident where one of them was dragged by security because of smoking inside the factory premises; an action that “was out of line and uncalled for”, said Poblete.

“The strike will be imminent as long as the capitalists remain stiff on their anti-worker positions,” Poblete added; warning that they “will never back down from any fight which puts the welfare of the workers on the line”. # # #

Long-standing contractuals in PH sweatshops hold strike for regularization

for factsheet1.jpg

Three hundred and sixty-one long-standing contractual workers of two sweatshops, located in one of the Philippines’ export-processing zones (EPZs), launched a strike last May 4th to call for their immediate regularization and recognition of their union.

Many have been contractuals from five to eight years. Their minimum wage has remained low at P315 per day without any benefits. Several workers have accidentally cut their fingers but received no medical assistance from the companies. The capitalists do not remit the wage deductions for government-mandated benefits SSS, Pag-ibig and PhilHealth.

The continuous hiring and re-hiring of contractuals is forbidden even under Philippine laws. Worse, the agencies that employ the workers have been discovered to be fly-by-night. The workers are performing core production functions and should be regularized, as stipulated by Philippine labor laws.

EPZs in the country are notorious for continuously hiring and re-hiring contractuals. The workers’ strike is facing the threat of repression, as EPZs are also notorious for having their own security forces.

Name of companies:
Manila Cordage Company (MCC) and Manco Synthetics Incorporated (MSI)

Products:
Abaca and nylon ropes

Brands:
Skyline, Sunline, Terypro, Dragon Line, Esterline, Manco Ropes, Nyline and Towline

Location:
Brgy. Canlubang, Carmelray Industrial Park I, Calamba City, Laguna

Owners:
MCC: H.L. Health, Howard P. Strickler, Henry S. Mears, James Ross, and Edward E. Selph
MSI: Roberto C. Fernandez, Ricardo V. Camua, Maria Teresa Colayco, Virgilio U. Ibarra and Raymund B. Yangco

Proof of profits: average gross sale of more than P1 billion annually

The companies also illegally deduct for bank charges when transferring wage to the workers’ ATM accounts. There is no provision for personal protective equipment, which makes the working condition more difficult for the workers as the plant requires no air-conditioning.

On May 21, 2015, the workers registered MCC Employees Labor Union and MSI Employees Labor Union at the Department of Labor and Employment. The unions are affiliated with the Organized Labor Association in line industries and Agriculture – Kilusang Mayo Uno. Thus, the names MCCELU-OLALIA-KMU and MSIELU-OLALIA-KMU.

Instead of recognizing the workers’ right to form a union, the capitalists responded with various forms of attacks such as harassment, suspensions and illegal dismissals. A total of 29 workers were illegally dismissed since the union was recognized. The unions conducted their certification elections on January 26 this year; so the workers can have a Sole and Exclusive Bargaining Agent (SEBA) that will negotiate with the capitalist for wage increase and benefits.

for factsheet2.jpgThe capitalists, however, deny that they have an employee-employer relationship with the contractuals. They insist that the workers are employees of the two manpower agencies Alternative Network Resources (ANR) and WorkTrusted, which have been found as Labor Only Contracting (LOC) agencies. LOCs are illegal because they violate the requirements stipulated in the Department Order No. 18-A.

The workers remain determined in their stand to push the MCC and MSI capitalists to regularize them and recognize their unions as SEBA.

We are calling on workers and people in the Philippines and abroad to support the just fight of the MCC and MSI workers. Let us show our support to the MCC and MSI workers in various forms.

The workers and their supporters will appreciate any material and financial support. The workers who keep production paralyzed need three sacks of rice a day to survive or an equivalent of P6,000.00 every day.

Regularize MCC and MSI workers!
Recognize the unions!
End Contractualization!

#EndContractualization #RegularizeMCCMSIWorkers #RegularizeContractualWorkers

Intel agents apprehended at Labor Day program

We, PAMANTIK-KMU, the regional militant labor center in the Southern Tagalog region, express our highest condemnation on the presence of intelligence agents from state forces at the May 1 regional program in Crossing, Calamba.

Three intelligence agents from the Philippine National Police and the Armed Forces of the Philippines were caught by event marshals surveilling personalities and organizations that participated in the program last Sunday. As per protocol, they were immediately whisked away from the program and had their identifications verified. The agents, identified through their IDs, were Army Sgt. Jerome Estanes, Cpl. Jericho Estacio, and PO3 Joel Bathan – who was seen carrying a pistol.

May1_Intelligence11.jpg
Marshalls and human rights workers accost and confirm identity of intelligence agent.
May1_Intelligence (15).jpg
Photo from Southern Tagalog Exposure.

According to witnesses, Bathan pulled out his gun in the early part of the program. However, the marshals were alert and deflected the pistol to prevent him inflicting serious injuries to anyone nearby. The ensuing scuffle for the gun ended with Bathan accidentally shooting himself in the foot.

May1_Intelligence (7).JPG
PAMANTIK’s medical teams and human rights workers in aid of the wounded intelligence agent.

The organizers’ medical teams quickly gave first aid to the wounded agent, while confirming his identity and reporting this heinous act and turning over his effects to the policemen stationed near the venue. He will be filed criminal and administrative cases for possible attempted murder.

The presence and activity of these intelligence agents was conducted as a citizens’ arrest for their blatant violation of human rights – as an active surveillance act to our labor leaders and to members of mass organizations present in the May 1 program. As outspoken critics of state neglect and impunity over the workers and the people, these activities by state forces have long been expected.

True enough, in many of our protest actions, intelligence agents have swarmed our ranks and took pictures, notes and identification of certain people and organizations, which threaten our freedom of expression and predate the possibility of abduction, illegal arrest, torture, and even murder.

The acts of state agents over the legitimate demands of the people, are products of their demonization and whitewashing over evident attacks on the workers’ and the people’s basic democratic rights. Just like the state’s fascist attacks on the Lumads and farmers of Mindanao, they have responded to the workers’ economic and political calls with reckless abandon.

DSC_0150.jpg
Suspected intelligence agents seen at a mobilization of Sagara workers last April 2015. Until now, activists and mass leaders have confirmed seeing these agents on similar occasions. FILE PHOTO
Intel1
Another intelligence agent, seen and accosted at a mobilization in Batangas. He escaped marshalls, not without dealing physical harm to them first. FILE PHOTO

Even in the Southern Tagalog region, workers were met with truncheons, rocks, ramming police cars and “warning shots” when they hold strikes in defense of their labor rights. The workers’ strikes in Nestlé, Philsteel, Tanduay and Karzai are concrete examples of such vehement responses to the workers’ demands.

We hold accountable BS Aquino as the prime director of the failed counter-insurgency plan Oplan Bayanihan, which has been outlined to take state violence into effect. In the six years of his administration, the true issues of the workers and the people has been put into the backseat and were shrugged off either as mere lies or propaganda.

This incident will be another one in BS Aquino’s Tomes of Neglect. We will never forget these incidents as the Massacre King steps down from office – and we shall ensure that justice shall be served to the workers and the people he has attacked and murdered many times over. #

Pahayag ng Pakikiisa ni Ernesto Lorenzo sa ika-113 Araw ng Manggagawa sa Pilipinas

PARA SA:             PAMANTIK-KMU

MULA KAY:         Ernesto Lorenzo, Bilanggong Pulitikal
Special Intensive Care Area-1 (SICA-1)
Camp Bagong Diwa, Bicutan, Taguig City

HINGGIL SA:       Mensahe sa mga manggagawa ng Timog Katagalugan
sa pagdiriwang ng Pandaigdigang Araw ng Paggawa

Aking pinapaabot ang malugod na pagbati at mahigpit na pakikiisa sa lahat na magtipon-tipon ngayong araw upang gunitain at ipagdiwang ang Pandaigdigang Araw ng mga Manggagawa.

Nais ko ring ipaabot sa pamunuan ng PAMANTIK ang aking taos-pusong pasasalamat sa pagbibigay sa akin ng pagkakataon na makabahagi sa pagdiriwang, hindi bilang tagapagsalita, kundi ang pagkakataon na maihayag ang aking kuro-kuro’t palagay sa napagkaisahang tema sa pagdiriwang ng Mayo Uno 2016.

Marahil ‘di-kaila sa inyo: sa iba’t ibang panig ng bansa at daigdig, milyon-milyong manggagawa, kasama ang iba pang aping mamamayan ang nagtitipon-tipon hindi lamang para gunitain at ipagdiwang ang makasaysayang araw ng mga manggagawa kundi ang irehistro at iprotesta ang nararanasan nilang hambalos ng krisis bunga ng patakarang neoliberal ng pandaigdigang sistemang kapitalista. Ang inyong pagkilos ngayong araw ay kaugnay at bahagi ng lumalakas na kilusang manggagawa sa daigdig laban sa pakatarang neoliberal.

Batid ko rin na ang pagtitipon ninyo ay may layuning malakas na maitambol ang pagtutol at protesta ng mga manggagawa sa Timog Katagalugan sa mga anti-mamamayang patakaran ng rehimeng US-BS Aquino na resulta ng kanyang pagiging tuta at sunud-sunuran sa dikta at imposisyon ng imperyalistang Amerikano. Magsisilbing babala na rin sa sinumang papalit na bagong Pangulo ng bansa na kakaharapin nito ang galit ng masang anakpawis kung magiging sunud-sunuran din siya sa mga dikta at imposisyon ng imperyalistang Estados Unidos.

Mainam na pagkakataon ang araw na ito upang balikan at lagumin ang inabot at isinulong ng kilusang manggagawa sa rehiyon mula sa nakaraang Mayo Uno sa pagtataguyod ng kapakanan at interes ng uring manggagawa at malawak na mamamayan ng rehiyon. Kaalinsabay ang mulat at matapat na pagkilala sa mga naging kakulangan at kahinaan.

Marapat ding kunin ang pagkakataong ito upang itanghal at bigyan ng natatanging pagkilala ang mga lider-manggagawa at lider-unyon na nagbuwis ng buhay alang-alang sa kapakanan ng uring manggagawa at sambayanang Pilipno. Sila ang mga dakilang martir ng kilusang paggawa na huwaran at inspirasyon sa katatagan at pagharap sa sakripisyo. Ipagkaloob natin sa kanila ang taas-kamaong pagpupugay bilang simbolo ng pagkilala at pasasalamat sa kanilang naging kontribuyon sa kabayanihan ng pakikibaka ng uring manggagawa.

 

Stage-Tarp4-web

Wakasan ang Imperyalistang Dominasyon sa Pilipinas!
Ibasura ang Kontraktwalisason at Neoliberal na Patakaran sa Paggawa!
Isulong ang Pambansang Demokrasya na may Sosyalistang Perspektiba!

Angkop at napapanahon ang napili ninyong tema sa pagdiriwang ng Pandaigdigang Araw ng mga Manggagawa ngayong Mayo Uno 2016. Matalas nitong inilalahad ang isa sa mga pundamental na suliranin ng lipunang Pilipino – ang imperyalismo, bilang ugat at dahilan ng kahirapan ng uring manggagawa at sambayanang Pilipino. Ang dalawa pang pundamental na suliranin ay ang pyudalismo at burukrata kapitalismo. Inilalatag din sa napiling tema ang wastong linya sa direksyon na dapat tahakin ng Kilusang Manggagawa sa rehiyong Timog Katagalugan.

SONA Shirt Layout

Ang Kontraktwalisasyon at Iba pang Patakarang Neoliberal na Patakaran sa Paggawa

Kasuklam-suklam para sa mga manggagawa at iba pang uring pinagsasamantalahan ang patakarang neoliberal na simulang ipinatupad ng mga mangungunang imperyalistang kapangyarihan noong dekada ’80. Sa ilalim ng islogang globaliasyon at malayang pamilihan, hinawan ng mga imperyalistang kapangyarihan ang natitira pang sagka sa “malayang” daloy at pagpasok ng kapital at kalakal upang higit pang magkamal ng tubo at yaman sa kapighatian ng mga mamamayan sa mga kolonya at malakolonyang bansa sa Ikatlong Daigdig, kabilang ang mga bansang datiý bahagi ng Unyong Sobyet at kapanalig ng Unyong Sobyet na dumausdos ang ekonomiya bunga ng rebisyunismo.

Pinataw at pinatupad ang patakarang liberalisasyon sa kalakalan, deregulasyon ng mga batas na may kaugnayan sa sahod at benepisyo, pribatisasyon ng mga pag-aari ng estado at de-nasyunalisasyon ng ilang batas para bigyang-karapatan ang mga dayuhang korporasyon at indibidwal na nagmamay-ari ng isandaang porsyento ng negosyo at lupain.

Nariyan ang kabi-kabilang insentibo na pinatutupad ng kliyenteng estado, tulad halimbawa ng bansang Pilipinas, upang ‘di-umano’y umakit ng dayuhang pamumuhunan, ang ipangalandakan nito ang mababang sahod at masunuring paggawa, ang murang halaga ng hilaw na materyales, libreng imprastraktura ng gobyerno tulad ng pagtatayo ng mga kalsada, tulay, linya ng kuryente at komunikasyon, mga engklabo at economic zones. Nariyan din ang pagkakaloob ng tax holidays, pautang at garantiya ng gobyerno laban sa pagkalugi ng mga dayuhang korporasyon.

Sa madaling salita, nilalansag ng neoliberal na patakaran ang anumang sagkang pambansa, panlipunan at pangkalikasan upang mapabilis ang akumulasyon at konsentrasyon ng kapital sa produksyon at pinansya sa kamay ng super-monopolyong burgesya sa iilang bansang imperyalista pangunahin na sa Estados Unidos. Ang kanilang pangunahin at esensyal na diin upang mapalaki ang tubo nito mula sa pagsasamantala sa masang anakpawis ay mapaliit nang husto ang nagbabagong kapital (variable capital) na laan sa sahod gayundin ang mga pamumuhunang panlipunan at serbisyong panlipunan ng mga kliyenteng estado. Subalit sa kabilang banda, ang pagliit ng kita at kakayahang mamili ng masang anakpawis ay nagbubunsod ng pagkitid ng pamilihan at krisis sa labis na produksyon.

Mula nang ipatupad ang neoliberal na patakaran, dumanas ng paulit-ulit na hambalos ng krisis ang mga mamamayan sa daigdig. Maraming bansa, lalo na sa ikatlong daigdig at sa mga papaurong na bayan na dating pinaghaharian ng mga rebisyunista ang nabaon sa utang, dumanas ng malawakang disempleyo at paghihigpit ng sinturon bunga ng pagkaltas ng mga serbisyong panlipunan ng mga kliyenteng estado sa kanyang mamamayan. Tunay at hindi kayang pabulaanan ang paulit-ulit na krisis na hatid ng pandaigdigang sistemang kapitalista sa malawak na mamamayan sa daigdig at ito’y matingkad na palatandaan ng pagbulusok ng monopolyo kapitalismo.

 11223325_677326002398163_1399443635267157636_n

Ang Usapin ng Kontraktwalisasyon at Mababang Pasahod sa mga Manggagawa sa Rehiyon

Dalawang mayor na usapin na sa aking palagay ay dapat bigyan ng panibagong sigla at pagdidiin sa mga ilulunsad na kampanya at pakikibakang masa ng sektor.

Una, ang usapin sa pagpapaigting ng kampanya at pakikibaka ng sektor para sa regular na trabaho at kaseguruhan sa trabaho laban sa kontraktwalisasyon at iba pang anyo ng pleksibilisasyon sa paggawa.

Ikalawa, ang usapin sa pagpapaigting ng kampanya at pakikibaka ng sektor para sa kahilingan sa pambansang minimum na sahod at makabuluhang pagtaas ng arawang sahod. Ang pakikibaka laban sa mga anti-manggagawang batas na lalong nagpapababa sa antas ng pasahod sa bansa, tulad ng Wage Regionalization Act of 1989 at Two-Tiered na sistemang pasahod.

Tampok na ipananawagan ang pagtatakda sa P750 arawang sahod ng mga manggagawa sa pribadong sektor. Karugtong nito ang kahilingan na itaas ang minimum na buwanang sahod ng mga karaniwang kawani tungong P16,000 at ng mga pampulikong guro tungong P25,000.

Mga kasama, napakalaking laban ang susuungin at kahaharapin ng mga manggagawa kaugnay ng kontraktwalisasyon at pambansang minimum na sahod. Ang dalawang usaping ito ay direktang kasalungat at bumabangga sa kaibuturan ng patakarang neoliberal sa paggawa. Gagawin lahat ng reaksyunaryong estado na proteksyunan ang interes ng mga dayuhang korporasyon at malalaking burgesya komprador sa bansa. Maaaring sa simula sa pamamagitan ng mga mapanlinlang, mapanghati at baluktot na pangangatwiran [sa usapin ng kontraktwalisasyon at kahilingan sa mataas na sahod] hanggang sa paggamit ng pasistang dahas ng estado para supilin ang pakikibaka ng uring manggagawa at sambayanang Pilipino. Kaugnay nito, hinihingi sa bawat isa sa atin ang mataas na pagkakaisa at pagbuklod-buklod para biguin ang pagtatangka ng reaksyunaryong estado na linlangin at pagwatak-watakin ang hanay ng manggagawa.

Paano natin haharapin at paghahandaan ang pagpapaigting ng laban sa kontraktwalisasyon at panawagan sa pambansang minimum na sahod?

DSC_0114

Sa bahaging ito nais kong ilatag ang ilang panukalang hakbangin:

  1. Mulatin, organisahin at pakilusin ang pinakamalaking bilang ng mga kontraktwal sa iba’t ibang linya ng industriya at mga engklabo sa rehiyon para sa regular na trabaho at pambansang minimum na sahod. Malaking mayorya ng pwersang paggawa sa rehiyon ay mga kontraktwal na manggagawa. Ang pag-abot at maramihang pag-oorganisa sa kanila ay napakahalaga sa pagkakamit ng malawakang pagkakaisa at lakas ng sektor sa pagsusulong ng laban para sa regular na trabaho at nakabubuhay na sahod.
  2. Higit na palawakin at konsolidahin ang hanay ng Tunay, Palaban at Makabayang unyon sa rehiyon. Dapat ibayong magpursige ang mga pederasyon at organisador sa pagtatayo ng unyon na kabilang sa TPMU. Impluwensyahan ang mga nakatayong unyon at unti-unti itong itransporma sa pagiging TPMU. Mapagpasyang itanim ang binhi ng TPMU sa mga estratehikong empresa na matagal nang hawak at kontrolado ng mga tradisyunal na dilawang unyon at pederasyon.
  3. Malawakang itayo ang mga balangay ng Liga ng mga Manggagawa sa mga estratehikong linya ng industriya at mga engklabo sa rehiyon. Dapat ibayong magpursige ang lahat sa pagbubuo ng organisasyon ng mga kontraktwal sa mga pabrikang nakikilusan at buuin ang kanilang lakas at alyansa batay sa linya ng industriya at engklabong kinabibilangan.
  4. Dapat pangunahan ng mga manggagawa na kabilang sa mga unyon sa ilalim ng TPMU sa gawaing pagpapalawak sa hanay ng mga kontraktwal. Dapat mulat ang mga kasapi ng unyon, lalo na ang mga opisyales, sa pagpapasapi ng mga kontraktwal sa kanilang unyon. Hindi dapat maging sagka ang pinaiiral na tuntunin ng estado na nagbabawal sa mga kontraktwal na magbuo ng unyon ni sumapi sa unyon. Ang unyon ng manggagawa ang higit na nasa pusisyon kung sino at hindi ang maaaring sumapi sa kanilang samahan.
  5. Malawakang edukahin ang mga manggagawa kaugnay sa patakarang neoliberal ng pandaigdigang sistemang kapitalista. Kabilang din sa dapat pag-aralan ang Krisis sa Pinansya, Hinggil sa Imperyalismo at Sosyalismo at mga araling pumapatungkol sa Lipunan at Rebolusyong Pilipino.
  6. Ilunsad ang malalaki at matitipunong pagkilos ng sektor sa iba’t ibang sentrong lungsod ng rehiyon. Kailangang tumatak at magmarka sa pambansang entablado ang mga laban at pagkilos ng sektor. Mangyayari ito kapag libo-libong manggagawa ang lumalabas sa lansangan upang lumahok sa mga rali, demonstrasyon at iba pang anyo ng kilos-protesta. Ang papalaking bilang ng mga manggagawa na napapalahok sa mga pakikibaka sa lansangan ay mahalagang salik at ambag sa pambansang pagsisikap sa paglaban sa kontraktwalisasyon at sa pagtatakda at pagtataas ng pambansang minimum na sahod.
  7. Ilunsad ang kaliwa’t kanang welga. Labis-labis na ang pambubusabos ng uring kapitalista. Makatwiran lamang at nasa batayan para isagawa ang kaliwa’t kanang welga para igiit ang mga kahilingan at karapatan ng mga manggagawa sa regular na trabaho, mataas na sahod at benepisyo, karapatang mag-unyon, ligtas at mahusay na kundisyon sa paggawa at iba pang demokratikong karapatan at kahilingan ng sektor.

Sikapin nating abutin ang isang antas ng lawak at sinsin ng welga na mararamdaman at iindahin ng mga kapitalista at estado.

Susi sa matagumpay na welga ang matamang pagpapaplano at paghahanda. Kailangan munang marating ang matatag na pagkakaisa at mataas na kahandaan ng mga manggagawang magsasagawa nito. Dapat matatag ang kanilang paninindigan at kapasyahang harapin ang anumang ganting aksyon ng mga kapitalista tulad ng pagpapataw ng suspensyon hanggang sa pagtanggal sa trabaho.

Subalit hindi dapat tayo matakot. Dapat nating tandaan na sa pamamagitan lamang ng sama-samang pagkilos at pakikibaka nagkakamit ng tagumpay. Hindi kusang ipagkakaloob ng mga kapitalista at reaksyunaryong estado ang ating mga kahilingan kung hindi dadaanin sa pakikibakang masa. “Wala nang mawawala pa sa taong walang-wala, kundi ang tanikala ng kanyang pagkakabusabos!”

Bilang pagtatapos, nais kong idagdag bilang pagdidiin, na ang patakarang neoliberal ay mahahalintulad sa mapamuksang sandata dahil pumapatay ito ng milyon-milyong mamamayan sa daigdig. Ang mga nagpatupad at nagtaguyod nito ay maituturing na mga kriminal at mass murderer. Dapat lamang sila’y patuloy na usigin at singilin ng kilusang proletaryo at mamamayan sa daigdig.

Sa sarili nating konteksto, ang pakikibaka para wakasan ang dominasyon ng imperyalismo sa bansa ay pakikibaka ng buong sambayanang Pilipino. Dapat isanib ng kilusang manggagawa ang lakas nito sa iba pang kilusang nagsusulong ng pambansa-demokratikong adhikain. Dapat laging nasa unahan ang kilusang manggagawa sa mga pakikibaka ng sambayanan para sa pundamental na pagbabago ng lipunang Pilipino. Marapat lamang ito dahil ang mga manggagawa ang kumakatawan ng mas maunlad na sistemang panlipunan.

Mabuhay ang uring manggagawa!
Mabuhay ang Sambayanang Pilipino!
Isulong ang pambansang demokrasya na may sosyalistang perspektiba!

Ernesto Lorenzo
Bilanggong Pulitikal
SICA-1, Camp Bagong Diwa, Bicutan, Taguig City

Workers vow to “end contractualization”, “Junk neoliberal policies” in 113th Labor Day

015Final.jpg

As Filipino workers celebrate the 113th anniversary of the first Labor Day in the Philippines, workers from the Southern Tagalog region trooped to the streets to protest the “continuing neoliberal offensive against the workers”.

Led by militant regional labor center PAMANTIK-KMU, various labor unions, associations and alliances in the region started the day by spearheading community hops to invite more workers and citizens to the regional program, which ensued the wing programs in Calamba, Laguna by 1 in the afternoon, where workers massed up on.

The program then followed with a military drill, as workers dressed in camisa de chino and jogging pants marched in center to begin the parade of the international labor movement’s Five Great Leaders: Karl Marx, Friedrich Engels, Vladimir Lenin, Joseph Stalin, and Mao Zedong. The four marching wings then merged at the center of the major thoroughfare.

The thousands-strong delegation marched with a 7-foot effigy depicting a blood-stained Aquino in a jail cell, with a backdrop of the US flag and a yellow-colored path.

PAMANTIK-KMU secretary general Allan Bagas explained as “the people’s conviction of BS Aquino as the Massacre King on the lives of the workers and people of Southern Tagalog”.

“BS Aquino’s string of neoliberal policies have massacred the workers and the Filipino people. We do not want him to run away with his lies and his transgressions to the workers and the people,” Bagas said.

He said that the contractualization scheme has been too much for the workers of Southern Tagalog, as protests and strikes of contractual workers became prominent last year.

Currently, the seven to nine out of ten workers are victimized by contractual arrangements, with more affected by the illegal scheme of labor-only contracting.

“BS Aquino leaves Malacañang with so many in direr conditions, as people cannot find worthy jobs with living wages – due to his implemented policies,” Bagas added.

Aquino’s administration was the progenitor of the Two-Tiered Wage System, which according to labor groups like PAMANTIK, trapped wages to its lowest. Also, calls for the return of the National Minimum Wage and an across-the-board wage increase, among other demands for better living and working conditions, consequently fell into deaf ears.

Bagas said that they also demand for the end of US imperialism, as chief propagator of neoliberal economic policies that the Filipino people feel today as price hikes, wage drops and the ensuing state neglect on their democratic rights.

“Ultimately, it is in giving the death blow for US imperialism that we can really hope for genuine freedom and democracy. The six years of Aquino only increased the privatization of social services and the lowering of wages – and whoever may be elected, the semifeudal and semicolonial social system will make sure this continues,” he added.

“Only through struggling and uniting against the enemies of the people; which is imperialism, feudalism and bureaucrat capitalism – the core causes of poverty in this society – can we truly uphold our dignity as a key force of production,” ended Bagas.

Alongside the call for the end of contractualization and other neoliberal policies, PAMANTIK also posited the alternative as the resumption of the strugglew for national democracy with a socialist perspective.

The regional program ended by 5 in the afternoon.

Besides the regional program in Calamba, PAMANTIK-KMU, along with its provincial affiliates, also held protests today at the Export Processing Zone Authority (EPZA) in Rosario, Cavite; Antipolo, Rizal; and Plaza Mabini in Batangas City, Batangas. # # #

Lagutin ang tanikala ng kontraktwal na kaayusan! Isulong ang tunay na unyonismo at militanteng paglaban!

Mayo Uno for shirt study 1

Ngayong araw, ipinagdiriwang natin ang ika-113 Araw ng Manggagawa sa Pilipinas.
Mula sa unang Mayo Uno sa bansa noong 1903, nagpapatuloy ang panawagan ng manggagawa ng buong bansa sa pagtataguyod ng karapatang pang-manggagawa at pagpapabagsak sa imperyalismo.

Isang tagumpay na nananatiling ito ang tangan ng kilusang paggawa sa Pilipinas, na patunay rin ng umiiral at papatinding krisis sa lipunang Pilipino. Lalong dinadapa at pinapako ang sahod sa pinakamabababang halaga. Pinagkakaitan pa rin ang mga manggagawa ng seguridad sa trabaho at mga benepisyo, sa pamamagitan ng kontraktwalisasyon.

Sa labas ng pagawaan, biktima pa rin sila ng kabi-kabilang neoliberal na polisiya – tulad ng mga mahal na presyo ng bilihin, pinepresyuhan at pinagkakakitaang serbisyong publiko, at paglapastangan sa kanilang mga demokratikong karapatan.

Dilim ang tumataklob ngayon sa mamamayang Pilipino. Wala tayong tiyak na pag-asa sa darating na halalan, na ribalan pa rin sa pagitan ng mga naghaharing pamilyang direkta o di-tuwirang nakikilahok sa eleksyon.

Liban sa ilang mga progresibong party-list, wala nang iba pang kandidatong konkretong nagdadala ng programa para sa manggagawa at mamamayan. Sa kabila ng mga pangakong bubuwagin ang kontraktwalisasyon sa paggawa, hindi sila bukas sa pagdala sa mga manggagawa ng nakabubuhay na sahod at marangal na hanapbuhay.

Sa halip, nakatuon pa rin ang kanilang pansin sa pagkuha ng suporta mula sa mga malalaking negosyante, na siyang nageempleyo ng pinakamalalaking bilang ng mga kontraktwal habang kumakamal ng super-tubo. Bukod pa rito ang paghingi nila ng basbas mula sa dayuhang mamumuhunan, sa halip na manindigan para sa tunay na reporma sa lupa at pambansang industriyalisasyon. Hanggang ngayon, kibit-balikat ang sagot nila sa adyenda ng manggagawa na siyang nagdadala ng kanilang mga interes sa loob at labas ng pagawaan.

Dahil dito, matalas na sandata ng manggagawa ang pagtatayo ng mga manggagawa ng unyon – ang pinakalitaw na ekspresyon ng kanilang pagkakaisa at siyang nagtatangan ng kanilang pinakamatalas na paninindigan tungo sa sahod, trabaho at karapatan.

Muog ng anumang kilusan ng manggagawa ang pagtangan nila sa unyonismo. Ngunit hindi lamang ito payak na unyonismo – tanging tunay, militante at anti-imperyalistang unyonismo ang siyang nagsusulong ng pinag-isang interes ng manggagawa.

Itinatakwil ng mga manggagawa ang dilawang unyonismo. Ito ang instrumento ng estado at kapitalista upang mapanatiling dayukdok ang manggagawa sa kanilang abang kalagayan.

Sa halip na palayain ang mga manggagawa sa kanilang mga tanikala ng pang-aapi, lalo pa nitong sinasakdal ang mga manggagawa sa lalong kalunos-lunos na antas. Ikinukulong lamang nito ang mga manggagawa sa mga pang-ekonomiyang usapin at nililimitahan ang kanilang mapagpasyang potensyal para sa panlipunang pagbabago. Samakatuwid, patibong at lason ng kaaway ang dilawang unyonismo.

Makasaysayan ang papel ng uring manggagawa sa pagpapalaya ng lipunan. Sa konteksto ng kilusang paggawa sa Pilipinas, pambansang industriyalisasyon at tunay na reporma sa lupa ang pangunahing panawagan sa ilalim ng pambansa-demokratikong pakikibaka.

Ang tunay na repormang agraryo ang siyang sasagot sa mga agrikultural na pangangailangan ng bansa at maghahawan ng daan para sa paglilikha natin ng sariling industriya. Ibig sabihin, makakaya na nating gumawa ng mga makina, teknolohiya at kagamitang sa kasalukuyan ay inaangkat pa natin mula ibang bansa. Kahit sa usaping ekonomiko, ang mga hakbang na ito ay makasisiguro ng mataas at tuloy-tuloy na pag-unlad ng isang bansa – ngunit dapat ay manatiling sa mamamayan ang pagmamay-ari ng mga industriyang ito; kung nais nating magsilbi sa mamamayan ang mga pwersa ng produksyon.

Ito ang sosyalismo – ang pagbabaligtad ng tatsulok; ang pagbawi ng sambayanan sa mga nilikha nito mula sa mga mapang-aping kapitalista. Ibabagsak nito ang estadong nagsisilbi lang sa iilan, at magtatatag ng bagong pamamahala – na siyang magtitiyak ng makauring pamumuno ng nakararami.

Papaano kung hindi na nahawakan ng mga manggagawa at mamamayan ang mga industriyang itatatag natin? Tulad ng nakita natin sa Unyong Sobyet at Tsina, ang pagpapanumbalik ng isang kapitalistang sistema ay bunga ng malalaking paglilihis sa makauring oryentasyon ng isang sosyalistang lipunan. Magpakita man ito ng ilusyon ng pag-unlad, hindi nito kailanman maitatago na sa pagpapanumbalik sa kapitalismo, nanumbalik din ang naiwaksi nang paghihirap at pang-aapi sa ilalim ng sosyalismo.

Sa sosyalistang lipunan naramdaman ng mga manggagawa at mamamayan ang pinakamainam na demokrasya at pag-unlad, na hindi kailanman mabubura at mapapasinungalingan ng mga kasalukuyang naghahari.

Ngunit, ang mga pagkakamali ba ng nakaraan ay dahilan upang hindi na magpatuloy sa pagsisikap para sa tunay na paglaya; na ang mga pagkakamali ng nakaraan ay siyang maging dahilan upang hindi tayo makibaka. Sa halip, isa itong mahalagang punto para sa ibayong pag-unlad ng pagsisikap ng mamamayan na lumaya.

Sa ating pagsisikap para sa mas magandang bukas para sa lahat, maraming dadaanang mga patibong at balakid, ngunit mapagtatagumpayan ng makasaysayan at makauring pagkakaisa ang kahit anumang harang.

Sa ika-113 Araw ng Manggagawa sa Pilipinas, ating ipagpatuloy ang pakikibaka para sa tunay na kalayaan at demokrasya. Ating wakasan ang kontraktwalisasyon sa paggawa, at lahat ng neoliberal na atake sa manggagawa at mamamayan. Atin nang kamtin ang inisyatiba at manindigan para sa pambansang demokrasya na may sosyalistang perspektiba.

ING1

WAKASAN ANG IMPERYALISTANG DOMINASYON SA PILIPINAS!
IBASURA ANG KONTRAKTWALISASYON AT NEOLIBERAL NA PATAKARAN SA PAGGAWA!
ISULONG ANG PAMBANSANG DEMOKRASYA NA MAY SOSYALISTANG PESPEKTIBA!